Ο Μύθος της Χαμένης Ατλαντίδας

 

Από την Ευαγγελία Κλώτσικα

Ο μύθος της χαμένης Ατλαντίδας, που πρωτοακούστηκε στους διαλόγους του Πλάτωνα «Τίμαιος» και «Κριτίας», πρόκειται για τη βύθιση ενός μυθικού νησιού, της Ατλαντίδας. Στην περιγραφή του Πλάτωνα, η Ατλαντίδα βρίσκεται πέρα από τις Ηράκλειες στήλες (γνωστά και ως στενά του Γιβραλτάρ) και ήταν μία ναυτική δύναμη που είχε κατακτήσει πολλά μέρη της δυτικής Ευρώπης και της Αφρικής περίπου 9.000 χρόνια πριν τον Σόλωνα (περίπου 9.600 π.Χ.). Μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια να εισβάλει στην Αθήνα, η Ατλαντίδα βυθίστηκε μυστηριωδώς στο πέλαγος «σε μια μόνο ημέρα και νύχτα ατυχίας». Επειδή είναι μια ιστορία που ενσωματώνεται στους διαλόγους του Πλάτωνα, η Ατλαντίδα θεωρείται γενικά ως παραβολή που κατασκευάστηκε από τον Πλάτωνα για να εξηγήσει τις πολιτικές του θεωρίες. Αν και η ιστορία του Πλάτωνα φαίνεται σαφής στους περισσότερους μελετητές, μερικοί προτείνουν ότι η περιγραφή του είναι εμπνευσμένη από παλαιότερες παραδόσεις. Κάποιοι υποστηρίζουν πως ο Πλάτωνας βασίστηκε σε προηγούμενα γεγονότα, όπως την έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης ή τον Τρωικό πόλεμο, ενώ άλλοι επιμένουν ότι έλαβε έμπνευση από πιο σύγχρονα γεγονότα όπως την καταστροφή της Ελίκης το 373 π.Χ. και την αποτυχημένη εκστρατεία στη Σικελία το 415-413 π.Χ.

Μια από τις αρχαίες ερμηνείες είναι ότι μερικοί αρχαίοι συγγραφείς θεωρούσαν την Ατλαντίδα ως φανταστική ή μεταφορικό μύθο. Άλλοι πίστευαν ότι ήταν αληθινή. Ο Αριστοτέλης πίστευε ότι ο Πλάτωνας, ο δάσκαλός του, είχε εφεύρει το νησί για να διδάξει τη φιλοσοφία. Ο φιλόσοφος Κράντωρ, μαθητής του μαθητή του Πλάτωνα Ξενοκράτη, αναφέρεται συχνά ως παράδειγμα συγγραφέα που θεώρησε ότι η ιστορία για την Ατλαντίδα ήταν ιστορικό γεγονός. Το έργο του, "ένα σχόλιο για τον Τίμαιο", δεν διασώζεται, αλλά ο Πρόκλος, νεοπλατωνιστής του πέμπτου αιώνα μ.Χ., αναφέρει σχετικά.

Πηγές :

 Wikipedia:

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%84%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%B4%CE%B1

Η μούσα Τερψιχόρη

 

Από την Αποστολία Μουρτζούκου

Η Τερψιχόρη ήταν μια από τις εννέα αυθεντικές μούσες της Ελληνικής μυθολογίας, κόρη της Μνημοσύνης και του Δία. Το όνομά της προέρχεται από τις λέξεις «τέρπω» (χαροποιώ/διασκεδάζω) και «χορός», που κυριολεκτικά σημαίνει «αυτή που προκαλεί τέρψη μέσω του χορού».

Ήταν η προστάτιδα του χορού (αρχήσεως) και των Λυρικών Ύμνων. Απεικονίζεται στην αρχαία τέχνη και συνήθως εμφανίζεται ως μια νεαρή, λυγερόκορμη γυναίκα με στεφάνι φτιαγμένο από δάφνη στα μαλλιά. Χαρακτηριστικά της σύμβολα είναι σχεδόν πάντα η λύρα, η βάρβιτος (έγχορδο όργανο της αρχαιότητας) και ένα πλήκτρο, ενώ συχνά απεικονίζεται σε κίνηση χορού.

Σύμφωνα με ορισμένες μυθολογικές παραδόσεις, για παράδειγμα του Απολλώνιου του Ρόδιου, η Τερψιχόρη ζευγάρωσε με τον ποτάμιο θεό Αχελώο και γέννησε τις Σειρήνες, τα πασίγνωστα πλάσματα που μαγεύαν τους ναύτες με το εθιστικό και ελκυστικό τους τραγούδι. Σε διαφορετικές εκδοχές θεωρείται μητέρα του Λίνου, του διάσημου μυθικού μουσικού και διδάσκαλο του Ηρακλή.

Ένα αρκετά ιδιαίτερο στοιχείο είναι πώς ο χορός για τους αρχαίους Έλληνες δεν ήταν απλά μια μορφή διασκέδασης, αλλά θεωρούνταν μέρος της εκπαίδευσης, της πολεμικής προετοιμασίας και των θρησκευτικών τελετών. Το ότι υπήρχε αποκλειστική μούσα για τον χορό αποδεικνύει την ιερότητα της κίνησης του σώματος.

 

https://www.google.com/search?q=%CF%80%CE%BB%CE%B7%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%B5%CF%82+%CE%B3%CE%B9%CE%B1+%CF%84%CE%B7%CE%BD+%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B1+%CF%84%CE%B5%CF%81%CF%88%CE%B9%CF%87%CE%BF%CF%81%CE%B7&oq=%CF%80%CE%BB%CE%B7%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%B5%CF%82+%CE%B3%CE%B9%CE%B1+%CF%84%CE%B7%CE%BD+%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B1+%CF%84%CE%B5%CF%81%CF%88%CE%B9%CF%87%CE%BF%CF%81%CE%B7&gs_lcrp=EgZjaHJvbWUyBggAEEUYOTIHCAEQIRigATIHCAIQIRigAdIBCDk0OTlqMGo3qAIIsAIB8QVPFoCSrcMT7g&sourceid=chrome&ie=UTF-8