ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ

 ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ – ΑΙΤΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ

ΑΙΤΙΑ
Ο ρατσισμός έχει πολλές και σύνθετες αιτίες, που πηγάζουν τόσο από ατομικό όσο και από κοινωνικό και ιστορικό επίπεδο. Οι βασικότερες αιτίες περιλαμβάνουν:

1. Άγνοια και έλλειψη παιδείας: Η άγνοια για άλλους πολιτισμούς, έθνη ή κοινωνικές ομάδες οδηγεί συχνά σε φόβο και προκατάληψη.
2. Φόβος του διαφορετικού: Πολλοί άνθρωποι τείνουν να απορρίπτουν το «άλλο» ή το «ξένο», θεωρώντας το απειλή για την ταυτότητα ή την ασφάλειά τους.
3. Οικονομικός ανταγωνισμός: Σε περιόδους κρίσης ή ανεργίας, κάποιες ομάδες στοχοποιούνται ως υπεύθυνες για την οικονομική δυσπραγία (π.χ. μετανάστες, μειονότητες).
4. Κοινωνικά στερεότυπα και προκαταλήψεις: Αυτά διαιωνίζονται μέσω των ΜΜΕ, της οικογένειας και του σχολείου και διαμορφώνουν αρνητικές εικόνες για ορισμένες ομάδες.
5. Πολιτική χειραγώγηση: Ορισμένες πολιτικές δυνάμεις προωθούν ρατσιστικά αφηγήματα για να κερδίσουν ψήφους ή να ελέγξουν τη δημόσια γνώμη.
6. Ιστορικές ανισότητες και αποικιοκρατία: Παλαιά συστήματα καταπίεσης (όπως η δουλεία ή η αποικιοκρατία) έχουν αφήσει βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις ανωτερότητας ή κατωτερότητας.

Έλλειψη επαφής με άλλες ομάδες: Η απομόνωση οδηγεί σε στερεοτυπικές εικόνες, καθώς δεν υπάρχει άμεση επαφή για να καταρριφθούν οι μύθοι.

ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ

Οι συνέπειες του ρατσισμού είναι πολυεπίπεδες και επηρεάζουν τόσο τα άτομα που υφίστανται διακρίσεις όσο και το σύνολο της κοινωνίας. Παρακάτω παρατίθενται οι κυριότερες:

🧍‍♂️ Ατομικές συνέπειες

1. Ψυχολογικά προβλήματα: Άγχος, κατάθλιψη, μειωμένη αυτοεκτίμηση, ψυχικό τραύμα.
2. Περιορισμένες ευκαιρίες: Δυσκολίες στην πρόσβαση στην εκπαίδευση, στην εργασία ή στην υγειονομική περίθαλψη.
3. Κοινωνικός αποκλεισμός: Περιθωριοποίηση, απομόνωση και αίσθηση ότι το άτομο δεν ανήκει.
4. Βία και κακομεταχείριση: Ρατσιστικές επιθέσεις, λεκτική ή σωματική βία.
   
   

4. ---

🏙️ Κοινωνικές συνέπειες

1. Διάσπαση της κοινωνικής συνοχής: Δημιουργία «εμείς και οι άλλοι», ενίσχυση της δυσπιστίας και του μίσους.
2. Ανισότητες: Διαιώνιση κοινωνικών και οικονομικών ανισοτήτων μεταξύ πληθυσμιακών ομάδων.
3. Ριζοσπαστικοποίηση: Ο ρατσισμός μπορεί να οδηγήσει τόσο σε εξτρεμιστικές ιδεολογίες όσο και σε κοινωνικές εντάσεις ή συγκρούσεις.
4. Απώλεια ταλέντου και δυναμικού: Άτομα με ικανότητες αποκλείονται άδικα από την κοινωνική και επαγγελματική πρόοδο.

---

🌍 Οικονομικές συνέπειες

1. Μείωση παραγωγικότητας: Όταν κάποιοι πολίτες αποκλείονται λόγω ρατσισμού, περιορίζεται η οικονομική αξιοποίηση των δυνατοτήτων τους.
2. Αύξηση δημόσιου κόστους: Αντιμετώπιση των συνεπειών του κοινωνικού αποκλεισμού (π.χ. υγεία, πρόνοια, εγκληματικότητα) επιβαρύνει το κράτος.

---

⚖️ Πολιτικές συνέπειες

1. Υπονόμευση της δημοκρατίας: Ο ρατσισμός έρχεται σε αντίθεση με τις θεμελιώδεις αρχές της ισότητας και της δικαιοσύνης.
2. Ενίσχυση ακραίων πολιτικών δυνάμεων: Ο ρατσιστικός λόγος συχνά χρησιμοποιείται για πολιτική σκοπιμότητα, οδηγώντας στην άνοδο του
   φανατισμού.
   
   
   
   
   
   ΤΡΟΠΟΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ

Η αντιμετώπιση του ρατσισμού απαιτεί συντονισμένες ενέργειες σε ατομικό, κοινωνικό, πολιτικό και θεσμικό επίπεδο. Ακολουθούν οι βασικότεροι τρόποι:

---

🧠 1. Εκπαίδευση και ενημέρωση

• Παιδεία για τη διαφορετικότητα από το σχολείο: διδασκαλία σεβασμού, ανεκτικότητας και πολυπολιτισμικότητας.
• Καταπολέμηση στερεοτύπων μέσω μαθημάτων ιστορίας, κοινωνιολογίας και ανθρώπινων δικαιωμάτων.
• Ενημερωτικές καμπάνιες από ΜΜΕ και φορείς, με στόχο την καταπολέμηση της παραπληροφόρησης.

---

🤝 2. Προώθηση του διαλόγου και της επαφής

• Διαπολιτισμικές δράσεις (π.χ. φεστιβάλ, πολιτιστικά προγράμματα) που φέρνουν σε επαφή διαφορετικές ομάδες.
• Ομαδικά έργα και προγράμματα σε σχολεία, γειτονιές και χώρους εργασίας που ενισχύουν τη συνεργασία και την κατανόηση.

---

⚖️ 3. Νομικά μέτρα και θεσμική προστασία

• Εφαρμογή νόμων κατά των διακρίσεων (π.χ. στο χώρο εργασίας, στη στέγαση, στην παιδεία).
• Καταγραφή και τιμωρία ρατσιστικών εγκλημάτων με αυστηρότητα.
• Στήριξη των θυμάτων ρατσισμού με νομική και ψυχολογική βοήθεια.

---

🏛️ 4. Πολιτική και θεσμική δράση

• Καθολική συμμετοχή όλων των ομάδων στη λήψη αποφάσεων (συμμετοχή σε κόμματα, συμβούλια κ.ά.).
• Καταπολέμηση της ξενοφοβικής ρητορικής από πολιτικούς και δημόσια πρόσωπα.
• Στήριξη ΜΚΟ και φορέων που δραστηριοποιούνται κατά του ρατσισμού.

---

🧍‍♀️ 5. Ατομική ευθύνη και δράση

• Αυτοκριτική και ενσυναίσθηση: αναγνώριση και αποδόμηση των δικών μας προκαταλήψεων.
• Μη ανοχή στη ρατσιστική συμπεριφορά: παρέμβαση όταν γινόμαστε μάρτυρες διακρίσεων ή επιθέσεων.
• Υπεράσπιση των θυμάτων: στήριξη με λόγια και πράξεις.
  
  

Ουζουνίδης  Νεόφυτος
Μιχαλόπουλος Διονύσης
Παπαδόπουλος Κωνσταντίνος

Ομοφοβικό επεισόδιο στην Θεσσαλονίκη

 Πώς μια βόλτα Σάββατο βράδυ στο πιο κεντρικό σημείο της Θεσσαλονίκης, την πλατεία Αριστοτέλους, μετατράπηκε σε ομοφοβικό επεισόδιο.

Μια ομάδα 15χρόνων και 20χρόνων παιδιών ξεκίνησε τον χλευασμό βλέποντας δυο trans παιδιά και σε μόλις μερικά λεπτά δεκάδες άλλα παιδιά, ένας ολόκληρος όχλος 150 ατόμων επιτεθήκαν με μπουκάλια, με ύβρεις και με χειρονομίες σε αυτά τα δυο νεαρά παιδιά, επειδή ήταν διαφορετικά, με αποτέλεσμα να καταφύγουν για να ζητήσουν βοήθεια και προστασία σε γειτονικά καφέ.

Αυτό που σόκαρε επίσης  ήταν ότι πέρα τον χλευασμό υπήρχαν πολλοί που τραβούσαν βίντεο, χωρίς να προσπαθήσουν να υπερασπιστούν ή να βοηθήσουν τα συγκεκριμένα παιδιά.

Η αστυνομία προέβη σε συλλήψεις κυρίως ανήλικων παιδιών.

Το γεγονός αυτό, μου προκάλεσε λύπη για όσα συνέβησαν, κυρίως για τα δυο νεαρά άτομα που δεχτήκαν την επίθεση αλλά και για την αδιαφορία του κόσμου που αντί να βοηθήσει, απλά κοιτούσε. Μπράβο όμως στους ανθρώπους της καφετερίας που βοηθήσαν και πήραν αυτά τα παιδιά στο μαγαζί τους για να τους προστατέψουν.

Αντίθετα, κρίμα στους συνομηλίκους μου που χλεύαζαν και φέρθηκαν ρατσιστικά απέναντι σε αυτά τα άτομα. Δεν πρέπει η οποιαδήποτε διαφορετικότητα των συνανθρώπων μας να γίνεται στόχος για ύβρη.

Στέφανος Ανατόλιος Τόσιος Α1

Ο ρατσισμός στην Ελλάδα

Ο ρατσισμός αποτελεί ένα αυξανόμενο κοινωνικό φαινόμενο, το οποίο αναφέρεται στην διάκριση αλλά και κατάκριση των μελών μιας κοινωνικής ομάδας. Εκδηλώνεται με μία ευρεία ποικιλία προσωπικών και κοινωνικών στάσεων που πυροδοτούν απάνθρωπες συμπεριφορές βίας απέναντι σε ανθρώπους διαφορετικού φύλου, χρώματος, θρησκεύματος, καταγωγής κ.ά. Ωστόσο, το πρόβλημα έχει βαθύτερες ρίζες και κλιμακώνεται αρκετά σε σχέση με αλλού είδους κακοποιητικών συμπεριφορών που συναντώνται στην καθημερινότητα. Το φαινόμενο αυτό απορρέει από το συλλογικό μίσος που κρύβεται πίσω από μία κοινωνία και από την πλήρη διαφθορά της ανθρώπινης αξιοπρέπειας εξαιτίας του εγωισμού και της αδιαλλαξίας πολλών ανθρώπων.

Η Ελλάδα βιώνει απροκάλυπτα τον ρατσισμό ως χώρα που φιλοξενεί τεράστιο αριθμό αλλοδαπών από χώρες όλου του κόσμου. Η χώρα φιλοξενεί μόνο τυπικά ανθρώπους ξενικής προέλευσης, ενώ στην πραγματικότητα τους αντιμετωπίζει με  μίσος και απέχθεια χωρίς βάσιμο λόγο και αιτία. Για αυτού του είδους συμπεριφορά, όμως, ευθύνονται χρόνια ελλιπούς παιδείας, τόσο σχολικής όσο και κοινωνικής. Επιπλέον, η χρόνια απόσπαση από νέες ιδέες, πολιτισμούς, και αναπτυξιακές ευκαιρίες σε συνδυασμό με την απαρχαιωμένη, γεμάτη συντηρητισμό πολιτική ζωή της Ελλάδας, συνιστά την ύπαρξη προκατειλημμένων ιδεολογιών και αναγωγής αντιμετώπισης ανθρώπων διαφορετικών από ότι έχει συνηθίσει το ελληνικό μάτι.

Πώς μπορεί όμως να γίνει εφικτή η καταπολέμηση του ρατσισμού στην Ελλάδα; Αρχικά καθοριστικός παράγοντας του ρατσισμού είναι το πολιτικό υπόβαθρο της χώρας. Αποτελεί συνήθη αντίδραση πολλών παραγόντων της πολιτικής ζωής στην Ελλάδα να επικεντρώνουν όλη τους την προσοχή σε όχι τόσο άμεσα θέματα, Κατ’ αυτόν τον τρόπο θέματα κοινωνικά, όπως ο ρατσισμός και οι διάφορες μορφές διακρίσεων τίθενται σε αδράνεια και η κατάσταση που επικρατεί αντί να αντιμετωπίζεται επιτυχώς, δυσχεραίνει. Η πιο εφικτή λύση που μπορεί να ακολουθήσει η ελληνική κυβέρνηση είναι να θέσει σε λειτουργία ένα αυστηρό νομικό πλαίσιο, ώστε η άμεση επίλυση του θέματος να φαντάζει πιο εύκολη.

Τέλος, το σύνολο της κοινωνίας πρέπει να ευαισθητοποιηθεί και να αφήσει πίσω της γεμάτες φόβο και μισός απόψεις για το διαφορετικό, για να αρχίσει να δίνεται ένα τέλος σε αυτήν την κατάσταση.

Συνοψίζοντας, ο ρατσισμός είναι ένα κοινωνικό πρόβλημα το οποίο μαστίζει γενιές ανθρώπων και πηγάζει από τον φόβο για το διαφορετικό. Η Ελλάδα είναι και αυτή μία από τις χώρες στην οποία επιδίδεται ο ρατσισμός. Για αυτό, ωστόσο, ευθύνεται η κυβέρνηση με την αδιαφορία της και τις παμπάλαιες νομοθεσίες που ισχύουν ακόμη. Επομένως, η κατάργηση όλων των νόμων που δεν έχουν πλέον αποτελεσματικότητα, αλλά και η αποδοχή των διαφορετικών ανθρώπων, λαών και θρησκευμάτων που υπάρχουν σε όλον τον κόσμο από τους Έλληνες, μπορεί να βοηθήσει στην καταπολέμηση του καταστροφικού αυτού φαινομένου.

                                      Αθανασία Σαμαρά

ΠΗΓΕΣ:https://praksis.gr/assets/files/REPORT_DISCRIMINATION_1-1.pdf

http://repository.library.teimes.gr/xmlui/bitstream/handle/123456789/1045/dikseo_111

3d.pdf?sequence=1

https://www.freiheit.org/el/greece/o-fileleytherismos-stin-ellada-simera-metanasteysi-

diakriseis

«Προτάσεις για την αντιμετώπιση του ρατσισμού»

Ο ρατσισμός είναι ένα αρκετά σοβαρό θέμα και αποτελεί

προσβολή στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Οι ρίζες του μπορούν να

αναζητηθούν στις κοινωνικές συνθήκες, στις προκαταλήψεις και τα

στερεότυπα, στην έλλειψη παιδείας.

Η ρατσιστική συμπεριφορά μπορεί να εξαλειφθεί ή τουλάχιστον

να περιοριστεί;

Αρχικά, το σχολείο μπορεί να καλλιεργήσει τον σεβασμό και

την ανεκτικότητα στο διαφορετικό, να οργανώσει προγράμματα και

δραστηριότητες για να ευαισθητοποιήσει τους μαθητές στην

αποτροπή ρατσιστικών φαινομένων. Επιπλέον, πνευματικοί

άνθρωποι, γνώστες του θέματος, ψυχολόγοι, επιστήμονες θα

μπορούσαν να συμβάλουν στην καταπολέμησή του.

Ακόμη, τα Μ.Μ.Ε θα μπορούσαν να αναδείξουν τις βασικές

αρχές της δημοκρατίας, της ισότητας και των ανθρωπίνων

δικαιωμάτων με άρθρα και δημοσιεύσεις πάνω στο θέμα.

Παράλληλα, το άτομο που υφίσταται ρατσιστική συμπεριφορά

χρειάζεται να υπερασπιστεί τον εαυτό του, να αντιδράσει, να

μιλήσει, να ζητήσει βοήθεια από το οικογενειακό ή το σχολικο

περιβάλλον του.

Δεν αξίζει σε κανένα άνθρωπο αυτή η συμπεριφορά, ιδιαίτερα

σε άτομα που είναι ευαίσθητα και δεν έχουν κάποιον δίπλα τους να

τους ενθαρρύνει, να τους στηρίξει και να τους περιβάλλει με

αγάπη.

                                                            Ελισάβετ Μισυρλή

Το γυναικείο φύλο στον χώρο εργασίας

 

       Στις μέρες μας , οι γυναίκες επαναστατούν καθημερινά για να μπορέσουν να εξασφαλίσουν ισάξια εργασιακά δικαιώματα με αυτά των αντρών . Βέβαια αρκετοί φορείς επισημαίνουν ότι τα γυναικεία δικαιώματα έχουν αναγνωρισθεί ως ισοδύναμα με αυτά του αντίθετου φύλου χωρίς να υπάρχει κάποια ειδοποιός διαφορά μεταξύ τους. Παρόλα αυτά κατά πόσο αληθεύει αυτό; Ισχύει ότι οι γυναίκες αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο στον χώρο εργασίας τους όπως οι άντρες στην σύγχρονη κοινωνία ;

       Αρχικά, ενώ τα εργασιακά δικαιώματα των γυναικών έχουν αναγνωρισθεί πλήρως από τα περισσότερα κράτη, πολλοί εργοδότες φοβούνται να εμπιστευτούν μία γυναίκα στο εργασιακό τους περιβάλλον. Συγκεκριμένα αν έχουν την δυνατότητα να επιλέξουν ανάμεσα σε μία γυναίκα και σε έναν άντρα για την προσφορά μιας θέση εργασίας θα προτιμήσουν τον άντρα. Αυτό οφείλεται στις ρατσιστικές ιδεολογίες πολλών εργοδοτών και στην άρνηση τους να προσλάβουν μία γυναίκα θεωρώντας πως δεν κατέχει τις κατάλληλες δεξιότητες με αυτές του άνδρα.

     Ακόμη, όταν οι γυναίκες εξασφαλίσουν μία θέση εργασίας, σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες , δεν αμείβονται το ίδιο με τους άντρες. Σε δεκατέσσερις χώρες της Ευρώπης και συγκεκριμένα στις Βέλγιο, Βουλγαρία, Κροατία, Τσεχία, Κύπρος, Φινλανδία, Γαλλία, Ελλάδα, Ιρλανδία, Ιταλία, Ολλανδία, Νορβηγία, Πορτογαλία και Σλοβενία , υπάρχει χάσμα σχετικά με την χρηματική αποζημίωση των υπαλλήλων . Ουσιαστικά το 13% των γυναικών στην Ευρώπη λαμβάνουν χαμηλότερο μισθό από τους άντρες .

        Αυτές δεν είναι οι μόνες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες στην εργασία τους. Υπομένουν φαινόμενα όπως σεξουαλική παρενόχληση, απολύσεις λόγω εγκυμοσύνης και λεκτική βία από ανωτέρους σχετικά με τον τρόπο που εργάζονται. Η ανισότητα αυτή γίνεται ακόμη πιο εμφανής μέσω των προαγωγών, καθώς μόνο το 38 % των γυναικών καταλαμβάνουν υψηλόβαθμες θέσεις , σε σχέση με τους άντρες που κατέχουν το 62% .

         Εν κατακλείδι γίνεται αντιληπτό πως το χάσμα μεταξύ των δύο φύλων δεν έχει γεφυρωθεί πλήρως στον χώρο εργασίας. Για την αντιμετώπιση του θα πρέπει να γίνουν προσπάθειες για να επιτευχθεί πραγματική ισότητα, αλλά και για να εξαλειφθούν κάθε είδους διακρίσεις κι ανισότητες εις βάρος του γυναικείου φύλου.

                                              Ελένη – Ευαγγελία Πανίκα

Πηγές : https://www.dnews.gr/eidhseis/ergasiaka/247173/gsee-ta-ergasiaka-dikaiomata-

ton-gynaikon-anisotita-stin-ergasiaki-ekseliksi-kai-tis-amoives

ΙΣΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ

 “Η ισότητα των φύλων: γιατί είναι σημαντική και γιατί παραλείπεται

συχνά;”

Η ισότητα των δύο φύλων και η χειραφέτηση των γυναικών αποτελεί ένα

διαχρονικό ζήτημα που έχει απασχολήσει αμέτρητες γενιές και αναφέρεται στην

απόκτηση ιδίων δικαιωμάτων ανάμεσα στις γυναίκες και τους άνδρες, οι οποίοι

ευνοούνται κοινωνικά. Αυτές οι ανομοιομορφίες παρατηρούνται και ανάμεσα στα

κράτη, αφού οι λαοί της Δύσης βρίσκονται πιο κοντά στην επίτευξη του στόχου

σε σχέση με τους λαούς της Αφρικής και της Ασίας. Ας εμβαθύνουμε λοιπόν

στους λόγους που καθιστούν απαραίτητη την ισότητα των φύλων και στα αίτια

που καθυστερούν την πραγματοποίηση της.

Η ισότητα των δύο φύλων κρίνεται ιδιαίτερα σημαντική, καθώς με την

καθιέρωση της θα εξαλείψει την αντιμετώπιση των

γυναικών ως σεξουαλικά αντικείμενα και θα μειωθούν τα περιστατικά

εξανάγκασης σε μη συναινετική ερωτική επαφή, καθώς οι αυστηρές νομοθεσίες

που θα επιβληθούν, δεν θα επιτρέπουν περιθώρια συγχώρεσης σε αυτούς που

διαπράττουν αντίστοιχες ενέργειες. Με αυτό τον τρόπο η χειραφέτηση των

γυναικών θα φέρει την μείωση των κοινωνικών αναταραχών, την παγίωση των υγιών 

ανθρώπινων σχέσεων, τον αφανισμό του φθόνου και τη καλύτερη λειτουργία του

κράτους. Παράλληλα με την δυνατότητα της εισαγωγής στον εργασιακό χώρο

που θα καθιερωθεί για τις γυναίκες των υποανάπτυκτων χωρών θα προωθηθεί η

οικονομική ευημερία και θα βελτιωθεί το βιοτικό επίπεδο.

Ωστόσο αυτό το κύμα ευημερίας καθυστερείται ιδιαίτερα λόγω διαφόρων

παραγόντων. Καταρχάς τα πολλαπλά περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας σε

βάρος των γυναικών, τα καθημερινά περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης, η

στερεοτυπικές αντιλήψεις που έχουν οι άντρες για τις γυναίκες (δήθεν έχουν χαμηλότερη

νοημοσύνη ή είναι αργόστροφες), η προσφορά χαμηλότερου μισθού στον εργασιακό

χώρο και η αποφυγή ανάδειξης τους σε ανώτερες θέσεις εργασίας φανερώνουν

το νέφος επιφανειακού σεξισμού που συνεχίζει να υπάρχει  και να καθυστερεί

την χειραφέτηση των γυναικών.

Εν κατακλείδι η ανισότητα ανάμεσα στα δύο φύλα είναι ένα φαινόμενο που

χρήζει άμεσης αντιμετώπισης, ώστε να επιτευχθεί η κοινωνική ευημερία και να

καταφέρει η ανθρώπινη υπόσταση να πορευτεί με την γαλήνη και την

αλληλεγγύη. Αν τα δύο φύλα ενωθούν κάτω από τον ίδιο σκοπό η χειραφέτηση

των γυναικών παγκοσμίως θα ολοκληρωθεί γρηγορότερα!

                              Γκισέλα Μέτκο

ΔΙΗΓΗΜΑ ΤΟΥ ΜΑΘΗΤΗ ΑΝΔΡΕΑ ΔΕΡΜΕΝΤΖΟΓΛΟΥ

 «Οι πύλες της κολάσεως»

Ο Αβραάμ ξύπνησε με πόνους στο πίσω μέρος του κεφαλιού του. Λογικό μετά το σφοδρό χτύπημα που δέχτηκε από ένα Γερμανικό κάθαρμα με ένα μέταλλο. Κατά πάσα πιθανότητα του είχε ανοίξει το κεφάλι, αλλά φοβόταν μην αγγίξει την πληγή του και να επιβεβαιώσει τα χειρότερα. Κοίταξε τριγύρω του και είδε ανθρώπους. Πολλούς ανθρώπους. Όλοι άνδρες. Κάποιοι από αυτούς στεκόταν βλοσυροί, σκυμμένοι πάνω από τα γυμνά πόδια τους. Άλλοι έκλαιγαν σε μία γωνιά για να μην φανερώσουν τον φόβο και την αγωνία τους, ενώ άλλοι περπατούσαν πέρα δώθε συ λογιζόμενοι λογικά το τί θα τους συμβεί.

Μα γιατί είναι όλοι έτσι; Τί συμβαίνει;

Πλησίασε έναν άλλον άνδρα, ο οποίος φαινόταν να βρίσκεται στην ίδια κατάσταση με εκείνον. Δηλαδή τελείως χαμένος. Εκείνος, όμως όταν είδε να τον πλησιάζει έσκυψε και αυτός σαν να μην ήθελε να επικοινωνήσει με κανέναν. Ο Αβραάμ δεν τον ενόχλησε περαιτέρω.

Απ’ όσο μπορούσε να καταλάβει βρισκόταν πάνω σε ένα τρένο, που έτρεχε με ιλιγγιώδη ταχύτητα, σαν να βιάζονταν να τους αφήσει κάπου. Οι ράγες από κάτω τους έκαναν τον χαρακτηριστικό γδούπο, όταν πατούσε πάνω τους το τρένο. Στη συνέχεια παρατήρησε το βαγόνι. Δύο πλατιοί ατσάλινοι «τοίχοι» κάλυπταν την δεξιά και την αριστερή πλευρά του. Το λιγοστό φως που έμπαινε από μία χαραμάδα του αριστερού τοίχου, την οποία λογικά την έφτιαξαν για να εξυπηρετεί μόνο και μόνο για αυτό το σκοπό και όχι για να τους δώσουν ψεύτικες ελπίδες ότι μπορούν να διαφύγουν, τον εκνεύριζε απίστευτα. Ο τοίχος πίσω του, δεν του έκρυβε κάποια έκπληξη. Και αυτός όπως και οι υπόλοιποι ήταν φτιαγμένοι από ατσάλι. Αντιθέτως ο τοίχος μπροστά του, που οδηγούσε προς την μηχανή, αποτελούνταν και από μία μικρή πορτούλα, φτιαγμένη από ατσάλι και αυτή εννοείται.

Κινήθηκε προς τα εκεί, για να την παρατηρήσει καλύτερα. Ένα μακρόστενο, θαμπό γυαλί, πιθανότατα από την υγρασία, υπήρχε στο πάνω μέρος της πόρτας, το οποίο αντί να τον βοηθήσει του μείωνε και την ορατότητα. Πόμολο, φυσικά δεν υπήρχε, παρά μόνο από την εξωτερική πλευρά. Κοπάνησε με δύναμη την πόρτα, φανερά εκνευρισμένος. Δεν πέτυχε και πολλά, παρά μόνο να αποκτήσει ένα μικρό τραύμα στο χέρι.

«Ανοίξτε ρε καθάρματα! Ανοίξτε να μην σας πάρει ο διάολος!», φώναξε.

Ένα ζευγάρι γαλανά μάτια έκαναν την εμφάνισή τους μπροστά από το μακρόστενο γυαλί. Παρά την ομορφιά τους, ο Αβραάμ μπορούσε να ορκιστεί, ότι πίσω από αυτά υπήρχε ένας άνθρωπος που τον μισούσε με όλη του την καρδιά. Τουλάχιστον αυτήν την εντύπωση, του έδινε το άγριο και ξάγρυπνο βλέμμα του.

«Δεν αξίζει να φωνάζεις. Δεν υπάρχει περίπτωση να κάνουν κάτι, επειδή εσύ βρίσκεσαι αβοήθητος εδώ πέρα.», του απάντησε ένας κοντός άνδρας που στεκόταν κοντά στην πόρτα, με το ένα πόδι να ακουμπάει σηκωμένο στον τοίχο και με τα χέρια σταυρωμένα.

Γύρισε να ξανακοιτάξει τον Γερμανό, αλλά αυτός είχε ήδη φύγει.

«Είσαι Ισραηλίτης;», τον ρώτησε ο Αβραάμ.

Εκείνος του έσκασε ένα ισχνό, μάλλον ειρωνικό, χαμόγελο.

«Εκεί που θα πάμε δεν θα έχει σημασία από που κατάγομαι. Το ίδιο και για σένα. Όλοι

είμαστε ένα για αυτούς», του απάντησε και έφτυσε κάτω.

Τον κοίταξε φανερά μπερδεμένος.

«Που θα μας πάνε;».

Ο κοντός άνδρας τον κοίταξε σαν να του έκανε πλάκα.

«Δεν είχες ακούσει τις φήμες όσο ήσουν ακόμα ‘’ελεύθερος’’;», του αποκρίθηκε κάνοντας

το νόημα των εισαγωγικών με τα δάχτυλά του στην τελευταία λέξη.

Ο Αβραάμ κούνησε αρνητικά το κεφάλι του.

Πριν προλάβει να του δώσει μία απάντηση, ένας εκκωφαντικός ήχος φρένων ακούστηκε. Ένιωσε το σώμα του να πέφτει προς τα μπροστά με τεράστια δύναμη. Ευτυχώς, η απόστασή του από την πόρτα ήταν πού μικρή και απέφυγε τα χειρότερα. Αλλά αυτό δεν ίσχυσε και για τους υπόλοιπους. Τελικά πιο άτυχοι στάθηκαν αυτοί που βρισκόταν πιο κοντά στον μπροστινό τοίχο. Πολλά σώματα ανθρώπων, ερχόντουσαν πετούμενοι σαν να μην είχαν βάρος, σαν απλά κουβάρια, προς το μέρους τους. Το αποτέλεσμα αυτού ήταν να τσαλαπατηθούν και να τραυματιστούν. Εξαίρεση δεν αποτελούσε και ο Αβραάμ.

Έτσι όπως ήταν στραμμένος προς το μέρος την πόρτας και με την πλάτη προς τους υπόλοιπους, ένα κεφάλι ανδρός τον βρήκε στην ωμοπλάτη. Ο πόνος ήταν τόσο έντονος που νόμιζε ότι του την είχε σπάσει. Γονάτισε και έβαλε τα χέρια του προστατευτικά γύρω από το κεφάλι του. Άλλα σώματα προσγειώθηκαν γύρω του, τα περισσότερα σερνάμενα.

Ξαφνικά, άκουσε έναν μεγάλο γδούπο πάνω από το κεφάλι του. Δεν πρόλαβε να σηκώσει το βλέμμα του να κοιτάξει, όταν ένα νεαρό παιδί, όχι περισσότερο από 25 χρονών, βρέθηκε ξαπλωμένο νεκρό δίπλα του. Το αίμα έτρεχε σαν ποτάμι από το κεφάλι του. Τα μάτια και το στόμα του ήταν ορθάνοιχτα, φανερώνοντας έκπληξη του. Ο Αβραάμ έκλεισε τα μάτια του μη μπορώντας να αντέξει το θέαμα μπροστά του.

Και ξάφνου όλα σταμάτησαν. Το στρίγγλισμα των φρένων, οι φωνές φόβου των επιβατών και οι άτσαλες προσγειώσεις τους. Το μόνο που ακούγονταν πλέον ήταν τα κλαψουρίσματα και επιφωνήματα πόνου από τους πιο άτυχους βαγονιού. 

Τότε, ένα μηχανισμός ακούστηκε να ανοίγει από έξω. Ο αριστερός τοίχος άρχισε να ανοίγει σιγά σιγά, φανερώνοντας έναν Γερμανό λοχία μαζί με μία ομάδα Γερμανών στρατιωτών να τους περιμένει. Μπήκαν μέσα στο βαγόνι και έβγαλαν τα πιστόλια, σημαδεύοντας στα κεφάλια τους για να τους αναγκάσουν να βγουν έξω. Οι συναιχμάλωτοι του Αβραάμ βγήκαν άτακτα, χωρίς να προσέξουν το μεγάλο κενό που χώριζε το χώμα από το βαγόνι με αποτέλεσμα να σωριαστούν κάτω, ο ένας πάνω στον άλλον. Οι Γερμανοί τους φώναξαν κάτι και τους άρπαξαν από τα χέρια γρήγορα γρήγορα για να μην χάσουν παραπάνω χρόνο.

Ο Αβραάμ, ο οποίος δεν είχε βγει ακόμα από το βαγόνι, πάτησε χώμα λίγη ώρα αργότερα, όταν οι άλλοι είχαν αδειάσει τον χώρο. Το εκτυφλωτικό φως του ήλιου τον τύφλωσε και δεν μπορούσε να δει τι συνέβαινε στους υπόλοιπους. Αλλά μπορούσε να τους ακούσει. Άκουγε σιδερένιες μπάρες να βγαίνουν από τα θηκάρια των στρατιωτών και να χτυπάνε τους αιχμάλωτους, λίγα μέτρα πιο μακριά . Ακούγονταν τα σώματά τους να πέφτουν κάτω με δύναμη και τις φωνές πόνου να μην έχουν σταματημό. Όλη αυτή η ακουστική κατάσταση του προκάλεσε δισταγμό, πράγμα που παρατήρησε ένας στρατιώτης και τον έσπρωξε με το χέρι του για να προχωρήσει.

Όταν, επιτέλους, συνήθισε το φως, έστρεψε το κεφάλι για να κοιτάξει το νεκρό νεαρό, του βαγονιού. Αλλά δεν ήταν εκεί…

Κάποιος θα τον μάζεψε…, σκέφτηκε.

Βλέποντας ότι δεν προχωράει, ο Γερμανός του έριξε με το σιδερένιο του μπαστούνι στα πλευρά, κάνοντάς τον να γονατίσει προς τα πλάγια. Ο πόνος ήταν τόσο οξύς, που τα μάτια του πλημμύρισαν από τα δάκρυα. Έπιασε τα πλευρά του και αισθάνθηκε το κόκαλο να κουνιέται μέσα του, πράγμα που τον ανησύχησε και τον άγχωσε όσο δεν πήγαινε. 

Ο Γερμανός του ούρλιαξε κάτι, που όπως ήταν φυσικό δεν κατάλαβε. Προσπάθησε να του εξηγήσει στην δικιά του γλώσσα, πράγμα που φάνηκε να πιάνει για λίγο. Ο στρατιώτης κοίταξε τον ημιλιπόθυμο εβραίο μπροστά του σχεδόν με θλίψη και αμφιβολία για αυτό που έκανε. Ο Αβραάμ νόμιζε προς στιγμήν πως θα τον αφήσει ήσυχο και θα φωνάξει έναν γιατρό. Αυτός, αντιθέτως, έχασε γρήγορα αυτό το βλέμμα και τον σημάδεψε με το όπλο του στο πρόσωπο, με ένα ειρωνικό χαμόγελο ζωγραφισμένο στα σαρκώδη χείλια του.

Τον κοίταξε με ένα βλέμμα απόγνωσης και αυτολύπησης, αλλά τελικά κατάφερε, με μεγάλη δυσκολία να σηκωθεί. Το πλευρό του τρίφτηκε τόσο σκληρά, που παραλίγο να τον ρίξει πάλι κάτω. Αλλά δεν τα παράτησε και σηκώθηκε κανονικά στα πόδια του.

Ο λοχίας, ήρθε κοντά τους και είπε κάτι στο αφτί του στρατιώτη, που τον έκανε να χαμογελάσει. Μετά, γύρισε να κοιτάξει τον Αβραάμ με το ίδιο χαμόγελο. Δεν καταλάβαινε γιατί τον κοιτούσε έτσι, πάντως θα έπαιρνε όρκο ότι δεν θα ήταν για καλό.  Ο στρατιώτης, ο οποίος στεκόταν μπροστά του όλη αυτήν την ώρα και του απέκρυπτε την θέα, έκανε επιτέλους στην άκρη. Οι συναιχμάλωτοι του είχαν εξαφανιστεί, αφήνοντάς τον τελείως μόνο του με τον στρατιώτη δίπλα του. Κοίταξε πιο προσεχτικά και είδε την ομάδα του, η οποία όπως την υπολόγιζε τώρα αποτελούνταν πάνω από 30 άτομα, μεταφέρονταν από 4 στρατιώτες στα πλάγια και τον λοχία στην κορυφή σε ένα πελώριο κτίριο. Δεν μπορούσε να παρατηρήσει τις εκφράσεις τους, μιας και του είχαν γυρισμένη την πλάτη, αλλά στοιχημάτιζε ότι σχεδόν όλοι θα ήταν τρομοκρατημένοι.

Γιατί, όμως, τους πήγαιναν εκεί; ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ;

Κοίταξε στραβά τον στρατιώτη, τρομοκρατημένος για το τι θα γινόταν αν τον ρωτούσε που βρισκόταν. Παρ’ όλα αυτά αποφάσισε να το επιχειρήσει, χρησιμοποιώντας τα λιγοστά γερμανικά που ήξερε.

Ο Γερμανός τον κοίταξε και το τεράστιο χαμόγελό του με τα λευκότερα δόντια του που είχε δει ποτέ ο Αβραάμ, με αυταρέσκεια για την άγνοια του.

«Αουσβιτς», του αποκρίθηκε.

Και με μία λέξη, όλες οι αναμνήσεις για αυτό το μέρος επανήλθαν στο μυαλό του. Τελικά, ίσως να είχε πάθει μία μικρή διάσειση από το χτύπημα που δέχτηκε, πριν τον μεταφέρουν εδώ. Δηλαδή δεν είχε ασχοληθεί, ποτέ ούτε αυτός ούτε η γυναίκα του, Ρεβέκκα, για πάρα πολύ, μιας και τους φαινόταν πολύ τρομακτικό.

Και κάπως έτσι, οι πύλες της κολάσεως ανοίγονταν μπροστά του.

Εκδηλώσεις και εκπαιδευτικές δραστηριότητες για την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος -27 Ιανουαρίου 2022»

 

Η Ελληνική Βουλή με το νόμο 3218/2004 (ΦΕΚ Α’ 12) καθιέρωσε την 27η Ιανουαρίου ως ημέρα μνήμης των Ελλήνων Εβραίων μαρτύρων και ηρώων του Ολοκαυτώματος, ενώ και ο ΟΗΕ με το Ψήφισμα Α/RES/60/7της 1ης Νοεμβρίου του 2005, καθιέρωσε την ίδια ημέρα ως Διεθνή Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος.

   Έτσι την Παρασκευή 27/01/2022, αφιερώσαμε 2 διδακτικές ώρες στη μνήμη του Ολοκαυτώματος των Εβραίων εστιάζοντας στη ζωή και το έργο του Ελληνοεβραίου ποιητή Ιωσήφ Βεντούρα. (Πηγή : http://www.iventura.gr/-article-173.html)

  Οι μαθητές/-τριες, αφού ήρθαν σε επαφή με τα ποιήματα «Ταναΐς» και «Κυκλώνιο» καθώς και με βιογραφικά δεδομένα του ποιητή, κλήθηκαν να επιλέξουν μία από τις ακόλουθες δραστηριότητες:

-Συγγραφή ποιήματος ή διηγήματος εμπνευσμένου από τα ποιήματα «Ταναΐς» και «Κυκλώνιο» ή και από τη ζωή του Βεντούρα

-Ζωγραφικό έργο  εμπνευσμένο από τα ποιήματα «Ταναΐς» και «Κυκλώνιο» ή και από τη ζωή του Βεντούρα

-«Τον Ιανουάριο του 2010 δυο φορές (μία στις 5 Ιανουαρίου και μία στις 16) η Συναγωγή των Χανίων έγινε στόχος εμπρηστών. Καθώς τα αποτελέσματα της πρώτης φοράς δεν ήταν θεαματικά , επανήλθαν κατορθώνοντας να κάψουν συνολικά 2.500 παλιά και σπάνια βιβλία, μέρος του αρχείου και πολύτιμα αντικείμενα.»

  Με βάση την παραπάνω είδηση, γράψτε ένα άρθρο για μια εφημερίδα, στο οποίο να αναπτύσσετε επιχειρήματα που να υπογραμμίζουν την ανάγκη καταπολέμησης των στερεοτύπων, του ρατσισμού και του αντισημιτισμού .

    Θα ήθελα  να ευχαριστήσω τους/τις μαθητές/-τριες του σχολείου μας για τη συμμετοχή τους στη συγκεκριμένη δράση και να συγχαρώ εκείνες και εκείνους που με τα έργα τους ξεχώρισαν και διακρίθηκαν σε κάθε τμήμα.

   Θα ήθελα ακόμη να ευχαριστήσω θερμά τους/τις συναδέλφους μου που αγκάλιασαν και υποστήριξαν το εγχείρημα.

    Στη συνέχεια μετά την παράθεση των ποιημάτων που μας ενέπνευσαν, μπορείτε να απολαύσετε τις δημιουργίες των παιδιών του σχολείου μας.

 

                                                                                       ΕΠΙΤΡΟΠΙΔΟΥ  ΔΕΣΠΟΙΝΑ

Παγκόσμια Ημέρα ατόμων με αναπηρία

 3 Δεκεμβρίου

Παγκόσμια Ημέρα ατόμων με αναπηρία

 Η 3^η Δεκεμβρίου έχει καθιερωθεί από τον Ο.Η.Ε. ως παγκόσμια ημέρα ατόμων με αναπηρία. Στόχος είναι η ενημέρωση, η ευαισθητοποίηση και η αφύπνιση της κοινωνίας μας που αφορά στις δυνατότητες και στα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία. Τα άτομα με σωματική ή πνευματική αναπηρία αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους δυσκολίες όπως η προσβασιμότητα σε δημόσιους χώρους, στα μεταφορικά μέσα, στην εκπαίδευση, στην απασχόληση, στην υγειονομική περίθαλψη και στην εργασιακή αποκατάσταση. Επιπλέον, συχνά, παραμένουν στο περιθώριο στιγματισμένοι και κοινωνικά αποκλεισμένοι. Αισθάνονται την περιθωριοποίηση και τη στέρηση συμμετοχής σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής τους, δικαίωμα που πρέπει να είναι κοινό σε όλους τους πολίτες ενός κράτους.

Η ημέρα αυτή δίνει την ευκαιρία στις κυβερνήσεις, στους οργανισμούς και στις κοινωνίες, με διάφορες δράσεις, να εστιάσουν την προσοχή τους στην αύξηση του βαθμού ένταξης των ατόμων με αναπηρία σε κάθε πτυχή της πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής και πολιτιστικής ζωής.

Στο σχολείο, στόχο αποτελεί η αποδοχή της διαφορετικότητας, η ενσυναίσθηση και το αίσθημα της ατομικής και συλλογικής ευθύνης απ’ την πλευρά των μαθητών.

Με αφορμή αυτή την ημέρα, ας δεσμευτούμε, όσον αφορά στη διασφάλιση των δικαιωμάτων των ατόμων με αναπηρία, στην  υπεράσπιση των αναφαίρετων δικαιωμάτων αξιοπρέπειας και ευημερίας, την καλλιέργεια σεβασμού, αλληλεγγύης, αλληλοσεβασμού, καταπολέμησης των διακρίσεων βελτιώνοντας έτσι την ποιότητα ζωής τους και δίνοντας νέες προοπτικές για την κοινωνική τους ενσωμάτωση.

                                                                    Ιωάννα Μπίκου 

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ;

Στην καθημερινότητά μας συναντάμε πολλά άτομα με αναπηρία. Δυστυχώς τα περισσότερα από αυτά τα άτομα πέφτουν θύματα bullying και ρατσισμού. Όπως και όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι, ασχέτως από το χρώμα ή τη θρησκεία και τις συνήθειές τους, έχουν δικαιώματα και αυτά. Κάποιοι ίσως να μην είναι αρκετά ώριμοι για να αντιμετωπίσουν αυτή την κατάσταση σωστά, χωρίς να προσβάλλουν τα άτομα με αναπηρία.

Προσωπικά έχω βρεθεί μπροστά σε μερικά περιστατικά και έχω αισθανθεί πολύ άβολα, διότι μπορώ να διακρίνω πως δεν υπάρχει σεβασμός ανάμεσά μας. Είναι πολύ άσχημο να βλέπεις τον συνάνθρωπό σου να βρίσκεται σε μια τέτοια κατάσταση και να μην ξέρεις πραγματικά πώς να αντιδράσεις. Κανονικά, όλο αυτό θα πρέπει να σταματήσει, να βάλουμε όλοι μαζί ένα τέλος στο ρατσισμό και στο bullying. Είτε γεννήθηκαν αυτοί οι άνθρωποι έτσι, είτε στην πορεία της ζωής τους βρέθηκαν σε κάποιο ατύχημα, δεν είναι από δική τους επιλογή. Αυτοί οι άνθρωποι είναι ήρωες που μπορούν και ζουν έτσι και ακόμα πιο πολύ τους συγχαίρω που συνεχίζουν και είναι δυνατοί μετά από προσβλητικά σχόλια που δέχονται καθημερινά.

Το να είσαι κωφάλαλος, ή τυφλός, ή σε αναπηρικό καροτσάκι, δεν σημαίνει πως είσαι αδύναμος και ανήμπορος. Μπορείς να καταφέρεις πολλά περισσότερα από όσα νομίζεις. Γι’ αυτό, σαν κοινωνία έχουμε δημιουργήσει-χτίσει κτίρια και έχουμε προσθέσει στους δρόμους βοηθητικά μέσα για να βοηθάμε τους ανθρώπους αυτούς. Όπως για παράδειγμα η σχολή τυφλών,  τα φανάρια με ήχο στους δρόμους, καθώς και οι ράμπες για τα αναπηρικά καροτσάκια. Η νοηματική γλώσσα, είναι και αυτή ένα μέσω επικοινωνίας εξίσου  σημαντικό. Με αυτόν τον τρόπο, σαν κράτος τους βοηθάμε και τους ωθούμε να κάνουν πράγματα που πίστευαν πως είναι αδύνατο να καταφέρουν.

Παρόλο που ο ρατσισμός και η κακή συμπεριφορά προς αυτούς τους ανθρώπους συνεχίζεται, οι περισσότεροι προσπαθούμε να τους ενθαρρύνουμε να κάνουν πράγματα και δραστηριότητες.  Με τον αρμόζοντα πάντα σεβασμό πετύχαμε σε ικανοποιητικό βαθμό αυτό το στόχο, και δεν πρόκειται να σταματήσουμε εκεί μέχρι να πετύχουμε ακόμα περισσότερα, έτσι ώστε σε κανέναν πολίτη με αναπηρία να μη λείψει τίποτα και να αισθάνεται πάντα  μέλος μιας κοινωνίας χωρίς διακρίσεις.

                              ΝΙΤΣΟ ΡΑΦΑΕΛΑ 

Ένα τραγικό γεγονός

    Σε αυτό το άρθρο θα ήθελα να αναφερθώ σε ένα πραγματικό γεγονός που συνέβη  το απόγευμα της 17ης Νοέμβριου 2021 στις 17:30. Πρόκειται για ένα 8χρονο κορίτσι που διέφυγε της προσοχής των δικών της και επιχείρησε να μπει στις εγκαταστάσεις εργοστασίου στο Κερατσίνι, αλλά εγκλωβίστηκε στην ηλεκτρική μεταλλική πόρτα και βρήκε φρικτό θάνατο.

 Το γεγονός αυτό έγινε αντιληπτό από έναν υπάλληλο στις 17:50 και ενημερώθηκε ο γενικός διευθυντής της εγκατάστασης. Παρόλα αυτά στις 18:30 εισήλθε και άλλο όχημα στις εγκαταστάσεις του εργοστασίου. Στην συνέχεια έφτασε το ΕΚΑΒ κατά τις 18:40 όταν και διαπιστώθηκε ο θάνατος της 8χρονης Όλγας. Έπειτα ο απεγκλωβισμός του κοριτσιού ολοκληρώθηκε στις 21:10 το βραδύ από τους πυροσβέστες. Η ιατροδικαστική έκθεση αναφέρει πως το κορίτσι “έσβησε” σε πέντε λεπτά, ενώ θα μπορούσε οποιοσδήποτε περαστικός ή υπάλληλος να είχε προλάβει να βοηθήσει. Θα ήθελα να τονίσω πως οι υπάλληλοι του εργοστασίου αδιαφορούσαν παντελώς όταν το κορίτσι πέντε ολόκληρα λεπτά υπέφερε καθώς περνούσαν με οχήματα και πρόσεξαν την κατάσταση που βρίσκονταν και κανένας δεν έδωσε σημασία ή έκανε κάτι.

Είναι μια πράξη που δηλώνει απανθρωπιά, δείχνει πως δεν υπάρχει πλέον στην κοινωνία μας συναισθηματική νοημοσύνη και ενσυναίσθηση για τον άνθρωπο που είναι δίπλα μας. Επιπλέον, αυτό το γεγονός υποδηλώνει ρατσιστικό φαινόμενο, καθώς το κορίτσι ήταν ρομά και αδιαφόρησαν για αυτήν, ενώ άμα ήταν ένα λευκό παιδί ή ήταν παιδί κάποιου από τους υπαλλήλους του εργοστασίου, θα το είχαν βοηθήσει ή τουλάχιστον θα προσπαθούσαν.

Είναι ένα σοκαριστικό γεγονός που συγκλόνισε όλη την κοινή γνώμη και σαν αυτό υπάρχουν αλλά τόσα γεγονότα που καταρρακώνουν την ανθρώπινη συνείδηση. Θα έπρεπε να προσπαθήσουμε να είμαστε σωστοί απέναντι στον άλλο και να τον σεβόμαστε όποιος κι αν είναι αυτός, ώστε να μην ξαναβιώσουμε τέτοιες φρικτές εικόνες. Πρέπει να ξαναβρούμε τη χαμένη μας ανθρωπιά.

                                           Νεφέλη Μουτίδου 

ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ…

 «ΤΑ ΠΙΟ ΥΠΕΡΟΧΑ ΑΤΟΜΑ. Είναι πραγματικά οι πιο δυνατοί άνθρωποι  εσωτερικά, οι πιο υποστηρικτικοί και ειλικρινείς. Όλοι αυτοί που δεν τους σέβονται και τους δείχνουν με το δάχτυλο δεν γνωρίζουν ότι πληγώνουν τις καρδιές τους. Χρειάζεται όλοι να τους δεχόμαστε όπως είναι και να τους αγαπάμε» Ελεάνα Καραζαφείρη

 «Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν είναι η ασέβεια που τους δείχνουν οι συνάνθρωποί τους.» Αλέξανδρος Μ.

 «Ο ιδιαιτερότητές τους είναι μοναδικές και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είμαστε όλοι άνθρωποι με όνειρα και ίσα δικαιώματα» Βασιλίνα Ζηκίδη

 «Πολλές φορές όταν αναφερόμαστε στα άτομα με ειδικές ανάγκες σκεφτόμαστε μόνο τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και όχι τις δεξιότητές τους. Ας μην υποτιμάμε τις δυνατότητές τους που μπορεί να είναι μεγαλύτερες από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν. Ας τους εντάξουμε στη ζωή μας» Αναστασία Αθανασιάδου

«Ας κάνουμε τον κόσμο ένα προσβάσιμο και χαρούμενο μέρος, όπου όλοι μαζί θα ζούμε χωρίς διακρίσεις. Μια μικρή αλλαγή στη ρουτίνα μας μπορεί να καλυτερεύσει τη ζωή ενός ανθρώπου με ειδικές ικανότητες. Δεν πρέπει να εστιάζουμε στις ιδιαιτερότητες, αλλά να κοιτάμε να βρούμε τα χαρίσματά του»  Ραφαέλα  Ζορκάδη

 «Ουσιαστικά δεν έχουν κάτι διαφορετικό από μας. Απλά χρειάζονται τον σεβασμό και τη φροντίδα μας κι όχι αδιαφορία» Κωνσταντίνα Καραζαφείρη

 «Ψάχνοντας την τελειότητα ο άνθρωπος αποτυγχάνει, κάτι φυσιολογικό που δύσκολα αλλάζει. Γιατί όλοι μας έχουμε ατέλειες˙ χωρίς αυτές ο κόσμος, έτσι όπως τον ξέρουμε, δεν θα υπήρχε. Γενικότερα, κάθε ατέλεια κάνει τον άνθρωπο ξεχωριστό και είναι κάτι που πρέπει να αποδεχτούμε όλοι. Τα άτομα με ειδικές ανάγκες αξίζουν σεβασμό για τη δύσκολη περιπέτεια που είναι η ζωή τους και στήριξη όταν τη χρειάζονται.»  Βασίλης Σ.                                                                    

«Πολλές φορές απορώ πώς οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες βρίσκουν δύναμη να στέκονται γεμάτοι ενέργεια και διάθεση για τη ζωή. Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστος ο τρόπος της ζωής τους καθώς το καθετί που για εμάς είναι δεδομένο γι’ αυτούς μπορεί να είναι δύσκολο. Τέλος η συμπεριφορά τους και η στάση τους απέναντι στον κόσμο με γεμίζουν με ελπίδα και αισιοδοξία για το μέλλον.»  Παναγιώτης  Α.

« Ο άνθρωπος με ειδικές ανάγκες είναι σε θέση να καταλάβει το νόημα της ζωής και η αναπηρία δεν τον εμποδίζει να φανταστεί, να ονειρευτεί και να πετύχει τους στόχους του. Καταλαβαίνουμε έτσι ότι το να ακολουθείς τον εύκολο δρόμο δεν σε οδηγεί πάντα στην ευτυχία. Κάθε άτομο είναι ξεχωριστό.» Γιώργος    Γ.                                                                                                                                  

«Η μεγαλύτερη αναπηρία νομίζω ότι είναι να μην έχεις συναισθήματα. Να χαίρεσαι γι’ αυτό που είσαι και να αγαπάς τον εαυτό σου. Μην ξεχνάς ότι πάντα πρέπει να χαμογελάς! Το στολίδι σου είναι η γλυκιά ψυχή σου και το χαμόγελό σου!» Χριστιάννα Γ.    

«Όταν ήμουν στην Πρώτη Γυμνασίου, είχα έναν συμμαθητή που δεν ήταν ίδιος με τους άλλους. Τον γνώριζα χρόνια αλλά ποτέ δεν είχαμε μιλήσει…. Όταν ήρθε στην τάξη, μου μιλούσε για τα μαθήματα. Παρόλο που δεν ήταν το ίδιο με μας, ήταν πολύ έξυπνος, πολύ καλός στα μαθηματικά και τραγουδούσε. Εγώ στεναχωριόμουν γι’ αυτόν επειδή ήταν πολύ καλός και δεν του άξιζε αυτό. Ήμουν όμως και περήφανη που είχα έναν φίλο τόσο έξυπνο.»  Εριάνα Σ.  

3 Δεκεμβρίου: Παγκόσμια ημέρα ατόμων με ειδικές ανάγκες

                             Η διαφορετικότητα είναι δικαίωμα

Η παγκόσμια ημέρα ατόμων με ειδικές ανάγκες καθιερώθηκε να εορτάζεται στις 3 Δεκεμβρίου από το 1992, επειδή εκείνη την ημέρα η Γενική Συνέλευση του Ο.Η.Ε. υιοθέτησε το πρόγραμμα δράσης για τα άτομα με ειδικές ανάγκες (ΑΜΕΑ). Η παγκόσμια ημέρα ΑΜΕΑ δίνει την ευκαιρία στην κυβέρνηση, στους οργανισμούς και στις κοινωνίες να εστιάσουν την προσοχή στα δικαιώματα και τις δυνατότητες των ανθρώπων με αναπηρία.

Το θέμα αυτό, αν αντιμετωπιστεί με ευαισθησία, μπορεί να βοηθήσει την κοινωνία να κατανοήσει τις δυσκολίες που έχουν τα άτομα αυτά, να δείξει σεβασμό στη διαφορετικότητα και να καταλάβει καλύτερα τον τρόπο ζωής τους. Να καταπολεμήσει τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις ώστε τα άτομα με αναπηρία, να έχουν δικαίωμα για ισότιμη πρόσβαση στην εκπαίδευση, να ζουν με αξιοπρέπεια και να συμμετέχουν ενεργά στην κοινωνία απολαμβάνοντας συνθήκες διαβίωσης ίσες με εκείνες των άλλων πολιτών.

Σας προτείνουμε να παρακολουθήσετε τα παρακάτω βίντεο:

Μια συγκινητική ιστορία

Η διαφορετικότητα είναι ιδιαιτερότητα; - YouTube

Η αμυγδαλιά που άργησε να ανθίσει - Ένα παραμύθι για τις μαθησιακές δυσκολίες - YouTube

Τα Γυαλιά της Διαφορετικότητας Μέρος 1ο - YouTube