ΔΡΑΣΕΙΣ 8ου ΓΕΛ κατά της βίας και του εκφοβισμού

     

 Ο καθρέφτης σου θα γίνω

Οι απειλές σου ψυχή μου δεν ταράζουν

Οι γροθιές σου τα κόκαλά μου δεν πονάνε

Τα λόγια σου την κάρδιά μου δεν αγγίζουν

και κάθε φορά που να με πονέσεις θα προσπαθήσεις,

τόσες φορές εσύ θα πονάς

και αν με δείς πότε να κλαίω,

να ξέρεις μόνο πως η αιτία δεν θα είσαι εσύ.

                    Ορφέας Παπαδόπουλος, Γ4

Το να δέχεται κάποιος λεκτικό/ψυχικό/σωματικό bullying είναι κάτι πολύ επώδυνο κυρίως για την ψυχή του, διότι όταν σε κοροϊδεύουν νιώθεις πολύ άσχημα και νομίζεις πως αν το πεις σε ένα φιλικό ή σε ένα οικογενειακό σου πρόσωπο πιστεύεις ότι θα γελοιοποιηθείς. Τα συναισθήματα των ανθρώπων που δέχονται bullying ,είναι κυρίως η στεναχώρια, η κατάθλιψη και σε αρκετές ακραίες περιπτώσεις υπάρχει μέχρι και η τάση για αυτοκτονία, κάτι το οποίο είναι τραγικό.

Πρέπει ο κάθε γονιός και ο κάθε δάσκαλος σε περίπτωση που παρατηρήσει κάποια περίεργη συμπεριφορά, να δράσει άμεσα για να βοηθήσει το παιδί. ‘Όσον αφορά την ταινία, αν ήμουν στη θέση της Τέιλορ και της καλύτερής της φίλης, θα έλεγα το πρόβλημά μου στους γονείς μου. Αν ήμουν συμμαθήτρια της Τέιλορ, θα της μιλούσα για να την βοηθήσω.

 Χριστιάννα Γεροβασιλείου Β2

 Τα θέματα εκφοβισμού εδώ και πολλές δεκαετίες παραμένουν ανάμεσα στα θύματα και στους θύτες και συνεχίζουν να αναπαράγονται λόγω ιδιωτικού απορρήτου των ατόμων και της προσωπικής τους ανασφάλειας. Ένα θύμα μπούλινγκ δεν θα ανοιγόταν ποτέ εύκολα στον κοινωνικό του περίγυρο κυρίως είτε διότι πιστεύει πως το θέμα θα "ξεχαστεί" είτε πως μιλώντας γι’ αυτό θα "φούντωνε" την κατάσταση και θα το παρενοχλούσαν ακόμη σε μεγαλύτερο επίπεδο.

Πολλοί γονείς, άλλα συγγενικά πρόσωπα ακόμη και καθηγητές, επίσης, δεν μπαίνουν στον κόπο να ασχοληθούν και το θύμα καταλήγει να "καταπίνει " και να συγκρατεί μέσα του όλα όσα το απασχολούν. Αυτό συμβαίνει, διότι τα θεωρούν "ασήμαντα" και πως δεν μπορούν να κάνουν κάτι περαιτέρω λόγω του απορρήτου που υπάρχει στις ηλεκτρονικές πλατφόρμες. Θα τους ήτανε αρκετά δυσκολη και χρονοβόρα διαδικασία του να ψάξουνε τους θύτες χωρίς την επέμβαση ειδικών μέσων. Μεγάλος

πληθυσμός ενηλίκων μάλιστα, πιστεύει πως οι νέοι μπορούν να εκφράζονται μέσω των ηλεκτρονικών μέσων όπως επιθυμούν άλλα δεν αναγνωρίζουν το γεγονός ότι υπάρχει και κακόβουλη μεριά σ'αυτό.

Οι ψυχικές επιπτώσεις που μπορούν να προκληθούν είναι εξίσου επιβλαβείς στην ψυχολογία του ατόμου όσο και στην ίδια του την υγεία. Μερικές είναι τα ψυχικά τραύματα, η κοινωνική απομόνωση και οι τάσεις αυτοκτονίας. Αυτά προκαλούνται λόγω της όλης ψυχολογικής φόρτισης που δέχεται το άτομο και μερικές φορές επιπρόσθετης με άλλα προβλήματα του στον στενό του οικογενειακό κύκλο. Ψυχικά τραύματα όταν λέμε, εννοούμε τις κάκιστες εμπειρίες που προκαλούν οι θύτες στα θύματα και τα ίδια μπορεί να καταλήξουν να τις κουβαλάνε όλη τους τη ζωή και να τις ανακαλούν. Κάτι που μπορεί να προκαλέσει μετάπτωση στη κοινωνική τους συμπεριφορά και να τους κάνει εσωστρεφείς.

Αναφέροντας κοινωνικά θέματα από την άλλη, μπορει να τύχει να εμπλακούν φιλικά κοντινά μας πρόσωπα άθελά τους, επειδή απλά οι θύτες ψάχνουν οδούς για την άμεση παρενόχληση του θύματος.

Πρέπει επίσης να συμπεριληφθεί και η έντονη αύξηση των ποσοστών αυτοκτονίας λόγω της διάδοσης προσβλητικών σχολίων, βίντεο και συκοφαντιών κατά του θύματος. Τα θύματα το να πάρουν τη ζωή τους το βρίσκουν ως την μοναδική τους λύση για να ηρεμήσει η ψυχή τους όταν φτάνουν στα άκρα.

Μιλώντας για ψυχολογική υποστήριξη, εννοούμε γιατρούς, ψυχολόγους, ειδικές γραμμές,ανθρώπους πρόθυμος να βοηθήσουν αυτά τα παιδιά. Ακόμη και να εμπλακούμε βαθύτερα ώσπου να φτάσουμε το θέμα στα γραφεία της ηλεκτρονικής αστυνομίας ή και της γενικής άμα δούμε το εύρος το οποίο έχει πάρει η κατάσταση στην οποία βρίσκεται το άτομο. Μόνο έτσι, θα καταφέρουμε να περιορίσουμε αυτό το έντονα συχνό φαινόμενο από το να συμβαίνει τόσο ιντερνετικά όσο και πραγματικά.

Νικολαϊδου Μαριάνθη Β4

 

Διαδικτυακός εκφοβισμός… υπάρχει τρόπος αντιμετώπισης

   Με αφορμή την ταινία cyberbully θα ήθελα να επισημάνω το ποσό σημαντικό είναι να βάζουμε όρια στον εαυτό μας όσο αφορά τις προσωπικές πληροφορίες που δημοσιεύουμε στο διαδίκτυο και να αναφέρω πως μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τον εκφοβισμό.

  Στη σημερινή παγκοσμιοποιημένη κοινωνία που ζούμε ο μέσος όρος ηλικίας που χρησιμοποιεί το διαδίκτυο ολοένα και μειώνεται. Πολλά νέα παιδιά, κυρίως έφηβοι, ηλικίας 13-18 ετών κάθονται ολημερίς και όλο νυχτός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το αποτέλεσμα αυτής της πράξης είναι συνομιλούν με άγνωστους και να αναρτούν πληροφορίες που δεν θα έπρεπε. Λόγω της ηλικίας και της απειρίας πέφτουν θύματα διαδικτυακού εκφοβισμού και λόγω της απελπισίας τους μπορεί να κλειστούν στον εαυτό τους και στη χειρότερη περίπτωση να κάνουν απόπειρα αυτοκτονίας.

   Το θέμα είναι ότι αυτοί που δέχονται παρενόχληση, ανήλικοι και ενήλικοι, δεν μιλάνε! Και αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος! Ο εκφοβισμός μπορεί να αντιμετωπιστεί άμεσα και πριν να είναι αργά. Πρέπει τα θύματα να μιλάνε σε κάποιο άτομο της εμπιστοσύνης τους και όχι να κλείνονται. Οφείλουν να ζητήσουν βοήθεια από ειδικούς (αστυνομία, ψυχολόγους) για να καταφέρουν να το ξεπεράσουν και να νιώσουν ασφάλεια. Επίσης είναι αναγκαίο να διακόψουν κάθε επαφή με το θύτη τους. Μόνο έτσι θα καταφέρουν να το αντιμετωπίσουν και να ορθοσούν το ανάστημα τους.

   Συνοψίζοντας, θα ήθελα να ευαισθητοποιήσω όλους τους ανθρώπους και κυρίως τους εφήβους για το θέμα του διαδικτύου εκφοβισμού. Οφείλουμε να βοηθήσουμε τον εαυτό μας αν πέσουμε θύματα και αυτό θα γίνει μόνο αν μιλήσουμε!!!!

                                 Χρύσα Μπάρδο, Β1

 

 Πώς είναι άραγε να πηγαίνεις στο σχολείο με χαρά?

Το ξέχασα!

Πώς είναι άραγε να γελάς με την παρέα στο διάλειμμα?

Το ξέχασα!

Πως είναι να νιώθεις ασφαλής στους τοίχους του σχολείου?

Το ξέχασα!

Πώς είναι να έρχεσαι στο σπίτι και να μη σκέφτεσαι ότι σε αδίκησαν?

Το ξέχασα!

Χίλιες ερωτήσεις στο κεφάλι μου .

Γιατί ?

Έκανα κάτι κακό?

Φταίω μήπως εγώ?

Έχω κάτι διαφορετικό από τους άλλους?

Μα απάντηση δεν έχω.

ΑΔΙΚΟ.

Μόνο ένα συναίσθημα μοναξιάς και φόβου.

Τι θα γινόταν όμως αν ο κόσμος σκεφτόταν διαφορετικά?

Ο άνθρωπος θα παρέμενε άνθρωπος.

Ίσως μόνο τότε τα παιδιά δεν θα είχαν τέτοια ερωτήματα.

ΟΧΙ στον σχολικό εκφοβισμό.

Γκολένκο Ολένα Γ2΄

 

ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑΣ

Η ταινία που παρακολουθήσαμε μου άρεσε, διότι έδωσε αρκετά μαθήματα ζωής. Αυτά που εμπέδωσα εγώ ήταν να μην εμπιστεύεσαι κανέναν ακόμα και το πιο κοντινό σου φίλο, γιατί μπορεί να σε προδώσει Ακόμη και αυτός. Κάτι άλλο που κράτησα ήταν πως δεν πρέπει να πιστεύεις ό,τι δεις και με όποιον μιλήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης θα είναι αληθινό. Ειδικά κάποιος άγνωστος που σου μιλάει. Να είσαι σίγουρος πως θέλει κάτι από εσένα κατά μεγάλη πιθανότητα σου κάνει κακό.

Και σε μένα αλλά και στους συμμαθητές μου θεωρώ πως  έκανε καλό αυτή η ταινία που είδαμε. Ένα ακόμα ηθικό δίδαγμα που μας χάρισε ήταν πως ό,τι και να σου συμβεί στη ζωή δεν πρέπει να τα παρατήσεις και να το βάλεις κάτω. Πάντα θα υπάρχει μία λύση και στο τέλος όλα θα μπουν στη θέση τους

Αν ήμουν στη θέση της Τέιλορ θα προσπαθούσα να είμαι πιο δυνατή και να μιλούσα για το πρόβλημά μου σε κάποιον μεγαλύτερο ή και σε κάποιον ψυχολόγο. Ίσως για να μου δώσει μία καλή συμβουλή για το πώς να χειριστώ το θέμα με ψυχραιμία χωρίς να πάει στο μυαλό μου στο χειρότερο Αν βρισκόμουν στη θέση της φίλης της φυσικά και δεν θα είχα λόγο να της κάνω τέτοιο κακό και να το είχα κάνει θα προσπαθούσα να το διορθώσω ζητώντας συγνώμη και παραδεχόμενη το λάθος μου σε όλους

                              ΜΠΟΧΩΡΗ ΔΕΣΠΟΙΝΑ  Γ3

 

Η ταινία που μόλις παρακολούθησα ήταν μία αξιοπρεπής προσπάθεια απεικόνισης του ψυχολογικού εκφοβισμού στα σχολεία. Η τοποθέτηση της κάμερας ήταν αποδοτική στα πλάνα δείχνοντας εμπειρία από την μεριά του σκηνοθέτη. Ωστόσο το μικρό μοντάζ κατά τη διάρκεια της συναισθηματικής κατάρρευσης της πρωταγωνίστριας μας αποστασιοποίησε από την σοβαρότητα της κατάστασης και δεν ήταν όσο αποδοτικό, όσο θα ήταν μία σκηνή χωρίς διακοπές. Η πλοκή της ταινίας είχε φυσικά κάποια κενά όσον αφορά τη ρεαλιστικοτητά της. 

Ο λεκτικός εκφοβισμός δεν είναι συνήθως τόσο άμεσος και οι θύτες επιχειρούν με πιο έμμεσους κρυφούς και διακριτικούς τρόπους. Η ερμηνεία της πρωταγωνίστριας από την άλλη ήταν πειστική. Αν και σε περίπτωση που ο ίδιος ήμουν σε κάποια παρόμοια κατάσταση, θα το διαχειριζόμουν πιο άμεσα και δεν πιστεύω ότι θα φοβόμουν να επικοινωνήσω με τα κατάλληλα πρόσωπα, καταλαβαίνω απόλυτα την αντίδραση της πρωταγωνίστριας.

Η απρόσμενη αποκάλυψη του ενόχου αφήνει τον θεατή να αναρωτιέται για τον λόγο που έδρασε έτσι μία τόσο κοντινή φίλη του θύματος. Δείχνει πως ο καθένας έχει τη δυνατότητα να είναι ο θύτης σε μία κατάσταση όπως αυτή λόγω της ανωνυμίας που προσφέρει το διαδίκτυο.

Ωστόσο το πιο εκθαμβωτικό, φαντασμαγορικό και ενδιαφέρον γεγονός στην πλοκή της ιστορίας, είναι το ποτήρι που προσφέρει ο αδερφός της πρωταγωνίστριας σε αυτήν προς το τέλος της ταινίας. Το σχήμα, χρώμα και υλικό κατασκευής αυτού του αντικειμένου με άφησε πιο αποχαυνωμένο από κάθε άλλο στοιχείο της ταινίας. Η Αισθητική του παρουσία έδινε στην σκηνή το ίδιο αίσθημα που νιώθει κανείς όταν παρακολουθεί η μπογιά να στεγνώνει. Η θολότητα του υλικού έχει έναν αέρα μυστηρίου, ενώ το μέγεθός του είναι πιο επιβλητικό από οποιοδήποτε άλλο γεγονός της ταινίας. Τι είναι αυτό το ποτήρι; Από ποιο ΙΚΕΑ προήλθε; Θα υπάρχει επόμενο θύμα; Τα ερωτήματα αυτά, μένουν αναπάντητα......

Γιάννης Νεόπουλος , Β4

 

Τον σχολικό εκφοβισμό μπορούμε να αντιμετωπίσουμε ζητώντας βοήθεια από τους συνανθρώπους  μας που θέλουν να μας συμβουλεύσουν στο τι μπορούμε να κάνουμε έτσι ώστε να ξεπεράσουμε τον σχολικό εκφοβισμό.

Το θύμα που δέχεται  bulling  δεν το λέει γιατί θέλει να προσπαθήσει να το αντιμετωπίσει μόνος  μόνη  του/της για να νιώθει δυνατός/δυνατή  κι έτσι να μην χρειαστεί βοήθεια σε αυτό. Οι ψυχικές επιπτώσεις του bulling  προκαλούν στο θύμα και στον θύτη να νοιώθουν πολύ αμήχανα μέχρι και στην αυτοκτονία αν δεν μπορέσουν να αποτρέψουν τον εκφοβισμό αυτό.

Το θύμα θα νιώθει αμήχανα δηλαδή δεν θα ξέρει τι να πει και θα μείνει  σιωπηλή και πρέπει να προσέχουμε μην κάνουμε λάθος  λόγω θα βρεθεί σε δύσκολη  θέση αργότερα.

Η ταινία μας δίδαξε  πώς γινόταν ο  σχολικός εκφοβισμός είτε διαδικτυακά είτε από κοντά και πως αποτράπηκε. Θα ένιωθα πολύ φοβισμένος αν ήμουνα σε τέτοια θέση αλλά θα αναζητούσα για βοήθεια έτσι ώστε να αποτρέψω τον σχολικό εκφοβισμό.

Θα προσπαθούσα να την βοηθήσω δηλαδή να της έλεγα συμβουλές  τι να κάνει και να της έλεγα να είναι ψύχραιμη για να το αντιμετωπίσει με θάρρος.  

Ιωάννης Γεωργιάδης  Γ2΄    

Εργασία στο μάθημα της Φιλοσοφίας: μελέτη περίπτωσης

  SCHOOL SHOOTINGS

1)Τι συνέβη;

Ο πυροβολισμός στο Δημοτικό Σχολείο Σάντι Χουκ , που ονομάζεται επίσης πυροβολισμοί στο Νιούταουν του 2012, στις 14 Δεκεμβρίου 2012, άφησε πίσω του 28 νεκρούς και 2 τραυματίες. Αφού δολοφόνησε τη μητέρα του στο σπίτι τους, ο Adam Lanza πυροβόλησε θανάσιμα 20 παιδιά και 6 ενήλικες στο Δημοτικό Σχολείο Sandy Hook πριν αυτοκτονήσει. Ήταν ένας από τους πιο φονικούς πυροβολισμούς σε σχολείο στην ιστορία των ΗΠΑ.

Η επίθεση ξεκίνησε όταν ο 20χρονος Adam Lanza σκότωσε την ίδια του την μητέρα Nancy Lanza μέσα στο σπίτι το οποίο οι δύο τους συζούσαν , στο Νιούταουν. Ο Adam πριν φύγει από το σπίτι κατέστρεψε τον σκληρό δίσκο του υπολογιστή του, πράγμα που θα έκανε δυσκολότερη την συλλογή αποδεικτικών στοιχείων.

Έπειτα ο Αdam συγκέντρωσε το AR-15 με το οποίο είχε πυροβολήσει την μητέρα του τέσσερις φορές ,μαζί με δύο ημιαυτόματα πιστόλια και ένα κυνηγητικό όπλο καθώς και αρκετούς γεμιστήρες μεγάλης χωρητικότητας. Στην συνέχεια οδήγησε το αυτοκίνητο της μητέρας του μέχρι το παλιό του σχολείο το Sandy Hook Elementary School. Αφού άφησε το κυνηγητικό όπλο μέσα στο αυτοκίνητο ο Λάντζα πυροβόλησε μέσα από ένα παράθυρο δίπλα στην κλειδωμένη πόρτα ασφαλείας του σχολείου λίγο μετά τις 9:30 π.μ. Αμέσως ήρθε αντιμέτωπος με τη διευθύντρια του Sandy Hook, Dawn Hochsprung και τη σχολική ψυχολόγο Mary Sherlach. Ο Λάνζα πυροβόλησε και σκότωσε εν ψυχρώ τις δύο γυναίκες ενώ οι δάσκαλοι και τα παιδιά ακούγοντας τους πυροβολισμούς έλαβαν απευθείας μέτρα προστασίας, κρύβοντας μαθητές σε ντουλάπες και φράζοντας της πόρτες των τμημάτων με έπιπλα ή ακόμα και το σώμα τους.

Ο Λάντζα μπήκε στην τάξη της δασκάλας Lauren Rousseau και σκότωσε αυτήν και 14 παιδιά. Στη συνέχεια πήγε σε μια δεύτερη τάξη, στην οποία η δασκάλα της πρώτης τάξης Victoria Soto είχε κρύψει τους μαθητές της σε μια ντουλάπα. Εκείνη προσπάθησε να παραπλανήσει τον Λάντζα λέγοντάς του ότι η τάξη της ήταν στο αμφιθέατρο του σχολείου στην άλλη πλευρά του κτιρίου. Όμως οι απελπισμένες της προσπάθειες δεν είχαν αποτέλεσμα αφού ο Λάντζα σκότωσε όχι μόνο την ίδια αλλά και 6 κατατρομαγμένους μαθητές που επιχείρησαν να βγουν από την κρυψώνα τους. Επίσης σκοτώθηκαν στον πυροβολισμό η Anne Marie Murphy, βοηθός ειδικής εκπαίδευσης και η  ψυχική θεραπεύτρια Rachel Avino. δύο άλλα μέλη του προσωπικού του Sandy Hook τραυματίστηκαν. Ο Λάντζα εκτόξευσε 154 σφαίρες σε λιγότερο από πέντε λεπτά, στοιχίζοντας 26 ζωές.

Η πρώτη κλήση έκτακτης ανάγκης από το σχολείο ελήφθη περίπου στις 9:35 π.μ. και το προσωπικό επιβολής του νόμου απάντησε μέσα σε λίγα λεπτά. Οι πρώτοι αστυνομικοί που μπήκαν στο κτίριο είδαν ένα άτομο ντυμένο με σκούρα ρούχα και, αφού άκουσαν μια σειρά πυροβολισμών, βρήκαν τον Lanza κοντά στην πόρτα της τάξης της Soto, νεκρό από αυτοπυροβολισμό . Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ο Lanza είχε χρησιμοποιήσει το AR-15 ως το κύριο όπλο του καθ' όλη τη διάρκεια της επίθεσης, αν και είχε πάρει το δικό του δική του ζωή με ένα πιστόλι.

2)Τι θα γινόταν αν δεν;

Τι θα γινόταν τώρα αν ο Λάνζα δεν είχε πάρει την ζωή του; Ο Λάνζα θα οδηγούταν άμεσα στην δικαιοσύνη μαζί με τα όπλα που χρησιμοποίησε για τους βίαιους σκοπούς του. Έπειτα από την εκδίκαση του, το δικαστήριο θα τον έβρισκε ένοχο για πολλαπλή δολοφονία πρώτου βαθμού και παράβαση σχολικού περιβάλλοντος. Τα μόνα ελαφρυντικά , αν φυσικά αυτά υπήρχαν, θα τα δίνανε λόγω την ψυχικής ασθένειας που είχε όπως μαθεύτηκε αργότερα σε μια συνέντευξη του πατέρα του Adam. Εκεί μάλιστα ο ίδιος είπε ότι ντρέπεται που είναι πατέρας αυτού του ανθρώπου και πως είναι σίγουρος πως ο Λάνζα με ευκολία θα σκότωνε και τον ίδιο όπως έκανε και με την πρώην σύζυγο του Nancy Lanza. Ο Λάνζα πιθανότατα θα αντιμετώπιζε ισόβια φυλάκιση και πολύ πιθανό ακόμα και θανατική ποινή.

3)Ποια ήταν τα  μέτρα της τότε κυβέρνησης;

Ο τότε πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα στον απόηχο του περιστατικού υποσχέθηκε να προωθήσει μια σαρωτική νομοθεσία η οποία θα στόχευε στον περιορισμό της ένοπλης βίας εξετάζοντας τα πάντα, από τα μεγέθη των γεμιστών όπλων μέχρι την ψυχική υγεία. Έφυγε όμως από τα καθήκοντά του χωρίς να μπορέσει να περάσει τους πολυπόθητους νόμους του. Δέκα χρόνια μετά, ο Μπάιντεν ανανέωσε την υπόσχεσή του να εγκρίνει την απαγόρευση των ημιαυτόματων τουφεκιών. Τον Ιούνιο, υπέγραψε ένα νομοσχέδιο ορόσημο για τα όπλα, αλλά δεν μπορούσε να επαναφέρει τη λεγόμενη απαγόρευση των όπλων επίθεσης που ίσχυε πριν από το 2004. Ωστόσο, η συζήτηση σχετικά με αυτό και άλλα μέτρα ελέγχου των όπλων που έχουν προταθεί συνεχίζεται, με στοιχεία που παρουσιάζονται και από τις δύο πλευρές σχετικά με την αποτελεσματικότητά τους στην αναχαίτιση των πυροβολισμών στα σχολεία.

Οι υποστηρικτές του ελέγχου των όπλων υποστηρίζουν ότι οι αυστηρότεροι περιορισμοί πρόσβασης είναι το κλειδί, ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι οι αποτυχίες του συστήματος ψυχικής υγείας και η καλύτερη ασφάλεια στις σχολικές πανεπιστημιουπόλεις είναι πιο πιεστικές ανησυχίες.

4)Ποια ήταν η αντίδραση του κόσμου;

Όπως ήταν λογικό πολλοί σοκαρισμένοι από αυτό το συμβάν υποστήριζαν την απαγόρευση των όπλων καθώς και την λήψη σοβαρών μέτρων ασφάλειας στα σχολεία. Μάλιστα έναν χρόνο μετά από το τρομακτικό περιστατικό γονείς των παιδιών που έχασαν την ζωή τους στο Sandy Hook βγήκαν στην δημοσιότητα με στόχο να παρακινήσουν τους γονείς όλου του κόσμου να δουλέψουν για τον περιορισμό ψυχικών παθήσεων και βίας προστατεύοντας έτσι ο ένας τον άλλο.

Αλλαγή αρχικού σεναρίου:

Ας υποθέσουμε αν ο πυροβολισμός γινόταν σε κάποια άλλη χώρα .Τι θα γινόταν αν για παράδειγμα ένα παρόμοιο περιστατικό γινόταν στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα έχουμε νόμο ο οποίος απαγορεύει την οπλοφορία στους απλούς πολίτες. Θα ήταν  πρωτοφανής για αυτήν εδώ την χώρα να συμβεί κάτι τέτοιο, αφού για τον δράστη θα ήταν πολύ πιο δύσκολη η πρόσβαση σε τέτοιο οπλισμό. Επιπλέον αν κατάφερνε να τον έχει στην ιδιοκτησία του και τελικά οδηγούταν ο ίδιος στις αρχές αυτό θα ήταν μια ακόμη τρανταχτή κατηγορία παράβασης του ελληνικού νόμου.

Έτσι αφού στην Ελλάδα ο νόμος ήδη απαγορεύει την οπλοφορία θα ήταν λογικό να δοθεί από το κοινό μεγαλύτερη έμφαση στην ψυχική υγεία. Σημαντικό όμως ρόλο παίζει και το γεγονός πως τέτοια φαινόμενα δεν είναι περιοδικά στην Ελλάδα με αποτέλεσμα η λήψη μέτρων να μην χρειαστεί μάλλον να είναι ιδιαίτερα δραστική, σε σχέση πάντοτε με των ΗΠΑ.

Παρά όμως τις διαφορές του ελληνικού από τον αμερικανικό νόμο, δεν θεωρώ πως η ποινή του ενόχου θα διέφερε. Η μόνη ίσως διαφορά που θα υπήρχε είναι πως στην Αμερική θα υπήρχε μεγάλη πιθανότητα εκτός από ισόβια φυλάκιση για τον κατηγορούμενο να ήταν κατάλληλη και θανατική ποινή, ποινή που στην Ελλάδα έχει καταργηθεί.

Πορίσματα: 

Δυστυχώς τέτοια γεγονότα δεν έχουν σταματήσει στις ενωμένες πολιτείες. Τα παιδιά φοβούνται να παν σχολείο, οι γονείς είναι διαρκώς σε μια κατάσταση πανικού. Η βία και ιδιαίτερα η ένοπλη αποτελούν μείζονα θέματα τα οποία η αμερικανική κυβέρνηση μάλλον καλό θα είναι να επανεξέτασε ή ακόμα να οδηγηθεί στην οπλοαπαγόρευση. Σε μια έρευνα του Alfred University της Νέας Υόρκης ρωτήθηκαν άτομα για ποιον λόγο πιστεύουν πως η πυροβολισμοί σε σχολεία πραγματοποιούνται. Η παρακάτω λίστα δείχνει τις απαντήσεις τους :

Agreeing    Rank Reason % 

1 They want to get back at those who have hurt them. 87

2 Other kids pick on them, make fun or them, or bully them. 86

3 They don't value life. 62

4 They have been victims of physical abuse at home. 61

5 They have mental problems. 56

6 It is easy for them to get a gun. 56

7 They do not get along with their parents. 55

8 They have witnessed physical abuse at home. 54

9 They drink alcohol or use drugs. 52

10 They do not have any good friends. 49

11 They see violence on TV, in movies, in videos, and in computer and video games. 37

12 Violence is a way of life in their neighborhood. 34

13 Other kids encouraged them to do it. 28

14 Their teachers don't care about them. 26

15 They are afraid of their own safety. 20

16 They are bored. 18

Όπως γίνεται αντιληπτό κυριότερη αίτια θεωρούνται τα προβλήματα ψυχικής υγείας αλλά και η ευκολία που υπάρχει στην εύρεση οπλών. Δική μου άποψη είναι πως είναι απαραίτητη η οπλοαπαγόρευση και πως βασικό είναι το κράτος να λάβει περεταίρω μέτρα για την παροχή ψυχικής υποστήριξης ανηλίκων.

                                                                                Βακαλόπουλος Γιάννης Β2

Πηγές:

https://www.alfred.edu/about/news/studies/lethal-school-violence/why-do-shootings.cfm

https://www.bbc.com/news/world-us-canada-63911172

https://abcnews.go.com/US/sandy-hook-report-inside-gunman-adam-lanzas-bedroom/story?id=21009111

https://www.britannica.com/event/Sandy-Hook-Elementary-School-shooting

ΔΙΗΓΗΜΑ ΤΟΥ ΜΑΘΗΤΗ ΑΝΔΡΕΑ ΔΕΡΜΕΝΤΖΟΓΛΟΥ

 «Οι πύλες της κολάσεως»

Ο Αβραάμ ξύπνησε με πόνους στο πίσω μέρος του κεφαλιού του. Λογικό μετά το σφοδρό χτύπημα που δέχτηκε από ένα Γερμανικό κάθαρμα με ένα μέταλλο. Κατά πάσα πιθανότητα του είχε ανοίξει το κεφάλι, αλλά φοβόταν μην αγγίξει την πληγή του και να επιβεβαιώσει τα χειρότερα. Κοίταξε τριγύρω του και είδε ανθρώπους. Πολλούς ανθρώπους. Όλοι άνδρες. Κάποιοι από αυτούς στεκόταν βλοσυροί, σκυμμένοι πάνω από τα γυμνά πόδια τους. Άλλοι έκλαιγαν σε μία γωνιά για να μην φανερώσουν τον φόβο και την αγωνία τους, ενώ άλλοι περπατούσαν πέρα δώθε συ λογιζόμενοι λογικά το τί θα τους συμβεί.

Μα γιατί είναι όλοι έτσι; Τί συμβαίνει;

Πλησίασε έναν άλλον άνδρα, ο οποίος φαινόταν να βρίσκεται στην ίδια κατάσταση με εκείνον. Δηλαδή τελείως χαμένος. Εκείνος, όμως όταν είδε να τον πλησιάζει έσκυψε και αυτός σαν να μην ήθελε να επικοινωνήσει με κανέναν. Ο Αβραάμ δεν τον ενόχλησε περαιτέρω.

Απ’ όσο μπορούσε να καταλάβει βρισκόταν πάνω σε ένα τρένο, που έτρεχε με ιλιγγιώδη ταχύτητα, σαν να βιάζονταν να τους αφήσει κάπου. Οι ράγες από κάτω τους έκαναν τον χαρακτηριστικό γδούπο, όταν πατούσε πάνω τους το τρένο. Στη συνέχεια παρατήρησε το βαγόνι. Δύο πλατιοί ατσάλινοι «τοίχοι» κάλυπταν την δεξιά και την αριστερή πλευρά του. Το λιγοστό φως που έμπαινε από μία χαραμάδα του αριστερού τοίχου, την οποία λογικά την έφτιαξαν για να εξυπηρετεί μόνο και μόνο για αυτό το σκοπό και όχι για να τους δώσουν ψεύτικες ελπίδες ότι μπορούν να διαφύγουν, τον εκνεύριζε απίστευτα. Ο τοίχος πίσω του, δεν του έκρυβε κάποια έκπληξη. Και αυτός όπως και οι υπόλοιποι ήταν φτιαγμένοι από ατσάλι. Αντιθέτως ο τοίχος μπροστά του, που οδηγούσε προς την μηχανή, αποτελούνταν και από μία μικρή πορτούλα, φτιαγμένη από ατσάλι και αυτή εννοείται.

Κινήθηκε προς τα εκεί, για να την παρατηρήσει καλύτερα. Ένα μακρόστενο, θαμπό γυαλί, πιθανότατα από την υγρασία, υπήρχε στο πάνω μέρος της πόρτας, το οποίο αντί να τον βοηθήσει του μείωνε και την ορατότητα. Πόμολο, φυσικά δεν υπήρχε, παρά μόνο από την εξωτερική πλευρά. Κοπάνησε με δύναμη την πόρτα, φανερά εκνευρισμένος. Δεν πέτυχε και πολλά, παρά μόνο να αποκτήσει ένα μικρό τραύμα στο χέρι.

«Ανοίξτε ρε καθάρματα! Ανοίξτε να μην σας πάρει ο διάολος!», φώναξε.

Ένα ζευγάρι γαλανά μάτια έκαναν την εμφάνισή τους μπροστά από το μακρόστενο γυαλί. Παρά την ομορφιά τους, ο Αβραάμ μπορούσε να ορκιστεί, ότι πίσω από αυτά υπήρχε ένας άνθρωπος που τον μισούσε με όλη του την καρδιά. Τουλάχιστον αυτήν την εντύπωση, του έδινε το άγριο και ξάγρυπνο βλέμμα του.

«Δεν αξίζει να φωνάζεις. Δεν υπάρχει περίπτωση να κάνουν κάτι, επειδή εσύ βρίσκεσαι αβοήθητος εδώ πέρα.», του απάντησε ένας κοντός άνδρας που στεκόταν κοντά στην πόρτα, με το ένα πόδι να ακουμπάει σηκωμένο στον τοίχο και με τα χέρια σταυρωμένα.

Γύρισε να ξανακοιτάξει τον Γερμανό, αλλά αυτός είχε ήδη φύγει.

«Είσαι Ισραηλίτης;», τον ρώτησε ο Αβραάμ.

Εκείνος του έσκασε ένα ισχνό, μάλλον ειρωνικό, χαμόγελο.

«Εκεί που θα πάμε δεν θα έχει σημασία από που κατάγομαι. Το ίδιο και για σένα. Όλοι

είμαστε ένα για αυτούς», του απάντησε και έφτυσε κάτω.

Τον κοίταξε φανερά μπερδεμένος.

«Που θα μας πάνε;».

Ο κοντός άνδρας τον κοίταξε σαν να του έκανε πλάκα.

«Δεν είχες ακούσει τις φήμες όσο ήσουν ακόμα ‘’ελεύθερος’’;», του αποκρίθηκε κάνοντας

το νόημα των εισαγωγικών με τα δάχτυλά του στην τελευταία λέξη.

Ο Αβραάμ κούνησε αρνητικά το κεφάλι του.

Πριν προλάβει να του δώσει μία απάντηση, ένας εκκωφαντικός ήχος φρένων ακούστηκε. Ένιωσε το σώμα του να πέφτει προς τα μπροστά με τεράστια δύναμη. Ευτυχώς, η απόστασή του από την πόρτα ήταν πού μικρή και απέφυγε τα χειρότερα. Αλλά αυτό δεν ίσχυσε και για τους υπόλοιπους. Τελικά πιο άτυχοι στάθηκαν αυτοί που βρισκόταν πιο κοντά στον μπροστινό τοίχο. Πολλά σώματα ανθρώπων, ερχόντουσαν πετούμενοι σαν να μην είχαν βάρος, σαν απλά κουβάρια, προς το μέρους τους. Το αποτέλεσμα αυτού ήταν να τσαλαπατηθούν και να τραυματιστούν. Εξαίρεση δεν αποτελούσε και ο Αβραάμ.

Έτσι όπως ήταν στραμμένος προς το μέρος την πόρτας και με την πλάτη προς τους υπόλοιπους, ένα κεφάλι ανδρός τον βρήκε στην ωμοπλάτη. Ο πόνος ήταν τόσο έντονος που νόμιζε ότι του την είχε σπάσει. Γονάτισε και έβαλε τα χέρια του προστατευτικά γύρω από το κεφάλι του. Άλλα σώματα προσγειώθηκαν γύρω του, τα περισσότερα σερνάμενα.

Ξαφνικά, άκουσε έναν μεγάλο γδούπο πάνω από το κεφάλι του. Δεν πρόλαβε να σηκώσει το βλέμμα του να κοιτάξει, όταν ένα νεαρό παιδί, όχι περισσότερο από 25 χρονών, βρέθηκε ξαπλωμένο νεκρό δίπλα του. Το αίμα έτρεχε σαν ποτάμι από το κεφάλι του. Τα μάτια και το στόμα του ήταν ορθάνοιχτα, φανερώνοντας έκπληξη του. Ο Αβραάμ έκλεισε τα μάτια του μη μπορώντας να αντέξει το θέαμα μπροστά του.

Και ξάφνου όλα σταμάτησαν. Το στρίγγλισμα των φρένων, οι φωνές φόβου των επιβατών και οι άτσαλες προσγειώσεις τους. Το μόνο που ακούγονταν πλέον ήταν τα κλαψουρίσματα και επιφωνήματα πόνου από τους πιο άτυχους βαγονιού. 

Τότε, ένα μηχανισμός ακούστηκε να ανοίγει από έξω. Ο αριστερός τοίχος άρχισε να ανοίγει σιγά σιγά, φανερώνοντας έναν Γερμανό λοχία μαζί με μία ομάδα Γερμανών στρατιωτών να τους περιμένει. Μπήκαν μέσα στο βαγόνι και έβγαλαν τα πιστόλια, σημαδεύοντας στα κεφάλια τους για να τους αναγκάσουν να βγουν έξω. Οι συναιχμάλωτοι του Αβραάμ βγήκαν άτακτα, χωρίς να προσέξουν το μεγάλο κενό που χώριζε το χώμα από το βαγόνι με αποτέλεσμα να σωριαστούν κάτω, ο ένας πάνω στον άλλον. Οι Γερμανοί τους φώναξαν κάτι και τους άρπαξαν από τα χέρια γρήγορα γρήγορα για να μην χάσουν παραπάνω χρόνο.

Ο Αβραάμ, ο οποίος δεν είχε βγει ακόμα από το βαγόνι, πάτησε χώμα λίγη ώρα αργότερα, όταν οι άλλοι είχαν αδειάσει τον χώρο. Το εκτυφλωτικό φως του ήλιου τον τύφλωσε και δεν μπορούσε να δει τι συνέβαινε στους υπόλοιπους. Αλλά μπορούσε να τους ακούσει. Άκουγε σιδερένιες μπάρες να βγαίνουν από τα θηκάρια των στρατιωτών και να χτυπάνε τους αιχμάλωτους, λίγα μέτρα πιο μακριά . Ακούγονταν τα σώματά τους να πέφτουν κάτω με δύναμη και τις φωνές πόνου να μην έχουν σταματημό. Όλη αυτή η ακουστική κατάσταση του προκάλεσε δισταγμό, πράγμα που παρατήρησε ένας στρατιώτης και τον έσπρωξε με το χέρι του για να προχωρήσει.

Όταν, επιτέλους, συνήθισε το φως, έστρεψε το κεφάλι για να κοιτάξει το νεκρό νεαρό, του βαγονιού. Αλλά δεν ήταν εκεί…

Κάποιος θα τον μάζεψε…, σκέφτηκε.

Βλέποντας ότι δεν προχωράει, ο Γερμανός του έριξε με το σιδερένιο του μπαστούνι στα πλευρά, κάνοντάς τον να γονατίσει προς τα πλάγια. Ο πόνος ήταν τόσο οξύς, που τα μάτια του πλημμύρισαν από τα δάκρυα. Έπιασε τα πλευρά του και αισθάνθηκε το κόκαλο να κουνιέται μέσα του, πράγμα που τον ανησύχησε και τον άγχωσε όσο δεν πήγαινε. 

Ο Γερμανός του ούρλιαξε κάτι, που όπως ήταν φυσικό δεν κατάλαβε. Προσπάθησε να του εξηγήσει στην δικιά του γλώσσα, πράγμα που φάνηκε να πιάνει για λίγο. Ο στρατιώτης κοίταξε τον ημιλιπόθυμο εβραίο μπροστά του σχεδόν με θλίψη και αμφιβολία για αυτό που έκανε. Ο Αβραάμ νόμιζε προς στιγμήν πως θα τον αφήσει ήσυχο και θα φωνάξει έναν γιατρό. Αυτός, αντιθέτως, έχασε γρήγορα αυτό το βλέμμα και τον σημάδεψε με το όπλο του στο πρόσωπο, με ένα ειρωνικό χαμόγελο ζωγραφισμένο στα σαρκώδη χείλια του.

Τον κοίταξε με ένα βλέμμα απόγνωσης και αυτολύπησης, αλλά τελικά κατάφερε, με μεγάλη δυσκολία να σηκωθεί. Το πλευρό του τρίφτηκε τόσο σκληρά, που παραλίγο να τον ρίξει πάλι κάτω. Αλλά δεν τα παράτησε και σηκώθηκε κανονικά στα πόδια του.

Ο λοχίας, ήρθε κοντά τους και είπε κάτι στο αφτί του στρατιώτη, που τον έκανε να χαμογελάσει. Μετά, γύρισε να κοιτάξει τον Αβραάμ με το ίδιο χαμόγελο. Δεν καταλάβαινε γιατί τον κοιτούσε έτσι, πάντως θα έπαιρνε όρκο ότι δεν θα ήταν για καλό.  Ο στρατιώτης, ο οποίος στεκόταν μπροστά του όλη αυτήν την ώρα και του απέκρυπτε την θέα, έκανε επιτέλους στην άκρη. Οι συναιχμάλωτοι του είχαν εξαφανιστεί, αφήνοντάς τον τελείως μόνο του με τον στρατιώτη δίπλα του. Κοίταξε πιο προσεχτικά και είδε την ομάδα του, η οποία όπως την υπολόγιζε τώρα αποτελούνταν πάνω από 30 άτομα, μεταφέρονταν από 4 στρατιώτες στα πλάγια και τον λοχία στην κορυφή σε ένα πελώριο κτίριο. Δεν μπορούσε να παρατηρήσει τις εκφράσεις τους, μιας και του είχαν γυρισμένη την πλάτη, αλλά στοιχημάτιζε ότι σχεδόν όλοι θα ήταν τρομοκρατημένοι.

Γιατί, όμως, τους πήγαιναν εκεί; ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ;

Κοίταξε στραβά τον στρατιώτη, τρομοκρατημένος για το τι θα γινόταν αν τον ρωτούσε που βρισκόταν. Παρ’ όλα αυτά αποφάσισε να το επιχειρήσει, χρησιμοποιώντας τα λιγοστά γερμανικά που ήξερε.

Ο Γερμανός τον κοίταξε και το τεράστιο χαμόγελό του με τα λευκότερα δόντια του που είχε δει ποτέ ο Αβραάμ, με αυταρέσκεια για την άγνοια του.

«Αουσβιτς», του αποκρίθηκε.

Και με μία λέξη, όλες οι αναμνήσεις για αυτό το μέρος επανήλθαν στο μυαλό του. Τελικά, ίσως να είχε πάθει μία μικρή διάσειση από το χτύπημα που δέχτηκε, πριν τον μεταφέρουν εδώ. Δηλαδή δεν είχε ασχοληθεί, ποτέ ούτε αυτός ούτε η γυναίκα του, Ρεβέκκα, για πάρα πολύ, μιας και τους φαινόταν πολύ τρομακτικό.

Και κάπως έτσι, οι πύλες της κολάσεως ανοίγονταν μπροστά του.

ΣΚΟΤΑΔΙ

 ΣΚΟΤΑΔΙ

Το σκοτάδι καταπίνει το φως,

το δωμάτιο αρχίζει να στενεύει όλο και

περισσότερο,

με τρομακτικούς ήχους να το κατακλύζουν,

όταν αντικρίζει προσβλητικά σχόλια γι'

αυτόν στην οθόνη

Ο ιδρώτας κατρακυλά στο μέτωπό του

κι ο ήλιος πουθενά.

Η μοναξιά έρπεται μέσα αρπάζοντας τον

σβέρκο του από πίσω

Αυτή η ολόμαυρη ψυχή, κάρβουνο,

έχει χάσει τα πάντα...

μαζί και την ελπίδα.

Τα μάτια του θολωμένα,

Και τα πάντα γύρω του αρχίζουν να

ξεθωριάζουν,

και μετά...

πέφτει.

Δεν μπορεί να ελέγξει καμία κίνησή του,

γιατί τα φτερά του είναι κομμένα και δεν

μπορεί να πετάξει πια

και όλα πάνε λάθος...

Το σώμα πεθαίνει σιγά-σιγά,

και ο νους του παραιτείται.

To κορμί του προσκρούει το έδαφος,

με το κινητό σπασμένο,

να είναι σφιγμένο στο χέρι του.

Το πρόσωπό του χλωμό,

γεμάτο με σκοτάδι.

Αλήθεια...

Πώς νιώθεις για αυτό που αποκαλείς

πλάκα;

Νίτσο Ραφαέλα  Γ1

Σχολικός εκφοβισμός , bullying

 Σχολικός εκφοβισμός , bullying

Όπως όλοι γνωρίζουμε ο εκφοβισμός στα σχολεία είναι ένα αρκετά συχνό φαινόμενο

που πολλοί μαθητές καλούνται να αντιμετωπίσουν. Σε αυτές τις περιπτώσεις τα θύματα

καταφεύγουν σε ακραίες πράξεις βλάπτοντας πρώτα από όλα τον εαυτό τους.

Τα θύματα επίσης υπομένουν αισχρές κουβέντες από τους θύτες. Το bullying

εκφράζεται κυρίως για να θίξουν οι θύτες τα άλλα παιδιά , τα οποία θεωρούν κατώτερά

τους λόγο της εμφάνισης τους, για το τρόπο που μιλούν, για τα ρούχα που φορούν ,ακόμα

και για τις επιδόσεις τους στα μαθήματα. Καλές ή αντίστοιχα κακές. Πιο συγκεκριμένα οι

θύτες βρίσκουν αδύναμους μαθητές για να μπορέσουν να εκδηλώσουν με άνεση το

‘κόμπλεξ’ τους.

Ένα θύμα bullying προφανώς διστάζει να μιλήσει, να μοιραστεί το πρόβλημα το οποίο

καταπολεμά με κάποιον φίλο του ή με κάποιον από το οικογενειακό του περιβάλλον. Είναι

απολύτως φυσιολογικό! Υπάρχουν πολλοί λόγοι που μπορούν να ερμηνεύσουν το

συγκεκριμένο γεγονός. Ίσως το οποιοδήποτε θύμα να νιώθει άσχημα με τον εαυτό του ή

ακόμα και ντροπή επειδή με τις πράξεις τους οι θύτες έχουν δημιουργήσει στο παιδί αυτό

χαμηλή αυτοεκτίμηση. Βέβαια μπορεί και να φοβάται να πει σε κάποιον το τι συνέβη για να

μην αντιδράσουν περισσότερο βίαια οι «θύτες». Μάλιστα αυτό φέρνει ως αποτέλεσμα να

κλείνεται στον εαυτό του και να ασκείται πάνω του μεγαλύτερο στρες.

Όλη αυτή η κατάσταση πιθανότατα να έχει σοβαρές ψυχικές επιπτώσεις στα παιδιά

αυτά. Ενδεχομένως να νιώθουν πως δεν έχουν την αποδοχή που χρειάζονται. Να νιώθουν

πως πρέπει να βάλουν ένα τέλος στη ζωή τους για να είναι αποδεκτοί από τους άλλους.

Καταλαβαίνουμε πως οδεύουν σε μη φυσιολογικές ενέργειες χωρίς καθαρή σκέψη.

Αντίθετα οι μπούληδες νιώθουν περήφανοι που καταφέρνουν να δείξουν ανώτεροι και να

προκαλέσουν ψυχικές διαταραχές σε άλλα παιδιά.

Για αυτόν τον λόγο όποιο παιδί βρεθεί σε αυτήν την θέση πρέπει χωρίς να διστάζει να

μιλήσει άμεσα σε κάποιον ενήλικα, σε κάποιον από την οικογένεια του. Χρήσιμο θα ήταν

επίσης να επέμβει ένας ψυχολόγος , για να αποφύγουμε σκέψεις αυτοκτονίας ή μη

σιγουριάς για τον εαυτό του.

Καλό θα ήταν όλοι να έχουν το νου τους για τυχόν τέτοιες περιστάσεις. Γονείς και

καθηγητές να προσέχουν την συμπεριφορά των μαθητών για να καταφέρουν να

καταλάβουν αν συμβαίνει κάποιο περιστατικό, σε περίπτωση που κάποιο παιδί δεν έχει το

θάρρος να μιλήσει. Πρέπει να είναι προσεκτικοί όλοι. Το φαινόμενο του bullying είναι πολύ

σοβαρό πρόβλημα πλέον.

                                                                        Ερατζέ Μάγδα Β3

ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΟΡΤΑΣΜΟ ΤΗΣ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ 2023

ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΟΡΤΑΣΜΟ ΤΗΣ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ 2023

 Πώς νιώθω εγώ τώρα που σε θυμάμαι;» γράφει ένας γερμανός  ποιητής , ο  Friedrich Hölderlin, ρωτώντας  ο ίδιος τον εαυτό του.  Πώς νιώθουμε άραγε όταν θυμόμαστε;  Τι αξίζει να μείνει στη μνήμη μας;  Σε μια εποχή γοργή, αποσπασματική, όπου τα γεγονότα εναλλάσσονται  με κινηματογραφική ταχύτητα και οι ίδιες οι στιγμές  μας ξεπερνούν, μας κατακερματίζουν (;), κάτι, ωστόσο, μένει που πρέπει να ειπωθεί. Πάντοτε κάτι κρατούμε στα χέρια μας: Τα κείμενα. Τις λέξεις.

 Φέτος επιλέξαμε να σας  παρουσιάσουμε αυτή την απορία, αυτή την αναρώτηση . Διερευνώντας την πολύπαθη Ελληνικότητά μας μέσα από το βλέμμα του άλλου. Μέσα από τα κείμενα ξένων ποιητών που έγραψαν για μας , μας αναζήτησαν, μας αγάπησαν, μας  ανέλυσαν, όσο αυτό ήταν δυνατόν. Θα ακούσετε στίχους  ποιητών που  εργάστηκαν για το φιλελληνικό κίνημα (θέμα για το οποίο θα σας μιλήσουμε επίσης)  ή απλά ερωτεύτηκαν αυτό  το αδιανόητο τοπίο που είναι η Ελλάδα από το 19ο αιώνα έως σήμερα. Περνώντας από το Byron στην Browning και από τον Ivan Kozlov στον ιταλοθρεμμένο  Σολωμό και τέλος φτάνοντας στο Westerberg ας σκεφτούμε σιωπηλά ο καθένας τι είναι μνήμη, ποιο το υλικό της και τι αισθανόμαστε εμείς ότι αξίζει να μείνει, για να λέγεται.

 Πολύτιμοι συνεργάτες σ’ αυτή την έρευνα όλοι οι μαθητές που συμμετέχουν, ιδιαιτέρως δε αυτοί που διάνθισαν τη διαδικασία όλη με δικά τους κείμενα, στα οποία αξίζει μια στιγμή να σταθούμε. Η παρουσίαση μας σήμερα έχει μια γεύση πικρή. Πώς θα μπορούσε άλλωστε να είναι αλλιώς. Αναγνωρίστε όμως στην προσπάθεια της ομάδας την ανάγκη της να ενώσει το παρελθόν με το παρόν μέσα από το συλλογικό τοπίο της επίμονης μνήμης!

                                                                                                         Χρίστος  Νταρακτσής

ΟΔΟΣ  ΦΙΛΕΛΛΗΝΩΝ

Οι άλλοι, οι ποιητές του κόσμου κοιτάχτηκαν στον καθρέπτη μας

Τι έψαχναν;

Τι βρήκαν;

Είδαν εμάς;

Είδαν τον εαυτό τους;

Γιατί εμάς;

Τι από εμάς;

Είδαν τον αρχαίο μύθο; Πρωτίστως αυτόν∙ για πάντα αυτόν: σύμβολα-αρχέτυπα-ένας κάποιος Θησέας- ο Μινώταυρος

Είδαν την Επανάσταση; Ο σύγχρονος μύθος, όχι βέβαια αποκομμένος από τον αλλοτινό

Είδαν το τώρα; Ποιο τώρα; Ποια χώρα;

 

Κι εμείς; Πώς καθρεφτιζόμαστε , όταν βαφτιζόμαστε μέσα στην ποίησή τους;

Τι παίρνουμε;

Τι δίνουμε;

Αλλάζουμε άραγε; Μετατοπιζόμαστε; Και πώς;

Νιώθουμε την ευθύνη , το βάρος, τη λύτρωση;

 

Μέσα στο τραυματισμένο μας παρόν, ας δώσουμε στην ποίηση τον πρώτο λόγο

\

                                                                                                     Επιτροπίδου Δέσποινα

 

Το Πείραμα του Ερατοσθένη για τον υπολογισμό της ακτίνας της Γης

 

Το Πείραμα του Ερατοσθένη για τον υπολογισμό της ακτίνας της Γης

 Το Πείραμα του Ερατοσθένη για τον υπολογισμό της ακτίνας της Γης

Η εαρινή ισημερία την Δευτέρα 20 Μαρτίου 2023, θεωρείται η αρχή της άνοιξης. Την ημέρα αυτή

ο Ήλιος βρίσκεται κάθετα πάνω από τον ισημερινό της Γης και η διάρκεια της ημέρας είναι

περίπου ίση με της νύχτας.

Αυτή την ημέρα έχουμε την ευκαιρία να υπολογίσουμε την περιφέρεια της Γης, μετρώντας το

μήκος της σκιάς ενός αντικειμένου στην αυλή του σχολείου .Έτσι επαναλαμβάνουμε το

διάσημο πείραμα του αρχαίου Έλληνα μαθηματικού, αστρονόμου και φιλοσόφου Ερατοσθένη.

Ο Ερατοσθένης (3ος π.Χ. αιώνας) ήταν Διευθυντής της μεγάλης Βιβλιοθήκης του Μουσείου της

Αλεξάνδρειας, όπου σε ένα πάπυρο διάβασε ότι στις 21 Ιουνίου στα νότια της πόλης Συήνης

(Ασσουάν), οι στύλοι δεν ρίχνουν καθόλου σκιά και ο Ήλιος ανακλάται ακριβώς στο βάθος ενός

πηγαδιού (δηλαδή βρίσκεται στο Ζενίθ του τόπου).Ο Ερατοσθένης διερωτήθηκε, εάν συμβαίνει

το ίδιο ταυτόχρονα και σε άλλο τόπο π.χ. στην Αλεξάνδρεια. Όμως, στην Αλεξάνδρεια, κατά την

ίδια μέρα και ώρα, οι κατακόρυφοι στύλοι έριχναν σκιά. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η

επιφάνεια της Γης δεν είναι επίπεδη ,αλλά σφαιρική. Με μοναδικά εργαλεία ράβδους,μάτια,

μυαλό και απλές πράξεις, προσδιόρισε την ακτίνα και το μήκος της περιφέρειας της Γης.

Το λάθος στον υπολογισμό ήταν μόνο 2%, ένα πραγματικά αξιοσημείωτο επίτευγμα για περίπου

2,5 χιλιάδες χρόνια πριν. Έτσι, ο Ερατοσθένης ήταν ο πρώτος άνθρωπος που μετρά τις

διαστάσεις του πλανήτη Γη, γι αυτό και θεωρείται δημιουργός της μαθηματικής γεωγραφίας.

                                                          ΛΕΔΑΚΗ ΑΝΝΑ

Δράση των μαθητών του Λυκείου μας

 Οι μαθητές και οι μαθήτριες του 8ου Λυκείου Θεσσαλονίκης συμμετείχαν στην διαμαρτυρία σχετικά με το τραγικό σιδηροδρομικό ατύχημα που συνέβη στα Τέμπη στις 28/02/2023 .

Οι μαθητές προχώρησαν σε αποχή από τα μαθήματα τους ως ένδειξη συμπαράστασης .

Οι Σταθμοί - Ορόσημα της Διεθνής Έκθεσης Θεσσαλονίκης (Δ.Ε.Θ.)

Οι Σταθμοί - Ορόσημα της Διεθνής Έκθεσης Θεσσαλονίκης (Δ.Ε.Θ.)

Η 1η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης άνοιξε τις πύλες της επίσημα στο κοινό την Κυριακή 3 Οκτωβρίου 1926. Είχαν προηγηθεί πολύ σημαντικά γεγονότα όπως η μεγάλη πυρκαγιά του 1917 που άλλαξε ριζικά τη φυσιογνωμία της πόλης, η λήξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου (1918), η Μικρασιατική Καταστροφή (1922) με τους χιλιάδες πρόσφυγες και η ίδρυση του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου (1925). Η Θεσσαλονίκη, διαθέτοντας όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά, αποτελούσε ένα από τα μεγαλύτερα κομβικά σημεία των Βαλκανίων με έντονο το πολυπολιτισμικό στοιχείο, με πληθυσμό από Έλληνες, Γάλλους, Εβραίους, Αρμένιους και Βούλγαρους, με εμπορικό κέντρο, σημαντικό λιμάνι, τράπεζες, μεγάλες εταιρείες, χρηματιστηριακά γραφεία και προξενεία.

Η ιδέα δημιουργίας μίας μεγάλης έκθεσης με διεθνή χαρακτήρα και αίγλη` προήλθε από το τότε καθηγητή ζωολογίας και βουλευτή, Γερμανό Νικόλαο, ο οποίος εμπνευσμένος από την ετήσια παραδοσιακή εμποροπανήγυρη καθώς και από επιρροές από το εξωτερικό, αποφάσισε να πραγματοποιήσει κάτι παρόμοιο αλλά και συνάμα μοναδικό. Έτσι λοιπόν, στις 30 Απριλίου του 1925, επί κυβέρνηση Σοφούλη, έγινε αποδεκτό το αίτημα για τη δημιουργία της Έκθεσης καθώς προβλεπόταν πως με μία τέτοια κίνηση οι αναπτυξιακές δραστηριότητες στην περιοχή της Βόρειας Ελλάδας θα πλήθυναν` ευνοώντας την οικονομία της χώρας. 

Η 1^η Δ.Ε.Θ. λοιπόν πραγματοποιείται στην περιοχή Στρατηγείο, στο τότε Πεδίον του Άρεως (σημερινό Γ’ Σώμα Στρατού), σε μία έκταση 7.000 τετραγωνικών μέτρων η οποία είχε πλημμυρίσει με 600 εκθέτες, όπου οι 310 από αυτούς ήταν από το εξωτερικό και 2 διεθνείς, από την Ουγγαρία και τη Σοβιετική Ένωση. Πάνω από 100.000 άτομα επισκέφτηκαν την Έκθεση θέτοντας έτσι ισχυρά θεμέλια για το μέλλον της.

 

Από ‘κεί και ύστερα, η Έκθεση όλο και μεγάλωνε και έφερνε καινοτομίες στον ελληνικό χώρο. Το 1928 ιδρύεται επίσημα ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Τσιγγιρίδη, ο οποίος εδρεύει στις εγκαταστάσεις της Δ.Ε.Θ. και εκπέμπει κάθε χρόνο κατά τη διάρκεια της Έκθεσης (Ράδιο Δ.Ε.Θ. 104,9fm). Επίσης, την ίδια χρονιά γίνεται και η πρώτη πρωθυπουργική επίσκεψη από τον Βενιζέλο Ελευθέριο, ερχόμενος από το Βελιγράδι, όπου στο περίπτερο της ταπητουργίας τού δωρίζουν ένα χαλί.

Η Έκθεση συνεχώς μεγαλώνει κάθε χρόνο, με αποτέλεσμα, στα τέλη της δεκαετίας του ’30, να μεταφερθεί στο πρώην γήπεδο της ποδοσφαιρικής ομάδας του Άρη, που ανήκε στην Υπηρεσία Ανταλλαξίμων. Η πρώτη επίσημη Έκθεση του 1940 στις καινούργιες εγκαταστάσεις διακόπτεται από την κήρυξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μη προλαβαίνοντας να μεταφερθούν τα εκθέματα, μένουν αφύλακτα και λεηλατούνται.

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής (1941-1944), οι Γερμανοί αφού μετέτρεψαν τα περίπτερα της έκθεσης σε αποθήκες, ανατινάχτηκαν από αυτούς πριν από την αποχώρησή τους. Οι καταστροφές του πολέμου καθώς και ο Εμφύλιος που ακολούθησε, διακόπτουν τη λειτουργία της έκθεσης για 10 χρόνια. 

Από το 1951, μετά τις Αμερικανικές πιστώσεις, η Έκθεση επανήλθε πιο δριμύτερη με πρωτοποριακές εκθέσεις και τοποθέτηση σιδηροδρομικού συρμού για καλύτερη εξερεύνηση της Δ.Ε.Θ. πραγματοποιείται. Η Έκθεση συνεχίζει να ανθίζει… 

Το 1968 παρουσιάζεται ο Γολιάθ, μια φάλαινα μήκους 22 μέτρων και βάρους 69 τόνων και το 1970 ολοκληρώθηκε η κατασκευή του Πύργου του Ο.Τ.Ε., ώστε να λειτουργήσει στη διάρκεια της επόμενης Έκθεσης. 

Το 1998, στην 63^η  Δ.Ε.Θ., εισάγεται ο θεσμός της τιμώμενης χώρας και η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας έχει την τιμητική της.

Φτάνοντας στο σήμερα, εν έτει 2023, με την 86^η Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης (10-18/09/2022) να έχει ήδη πραγματοποιηθεί, και την επόμενη να ετοιμάζεται σταθερά. Η Έκθεση τηρεί πιστά τον πολυδιάσταστο χαρακτήρα της, συνεχίζει να πρωτοπορεί, ανοίγοντας ορίζοντες στην παγκόσμια αγορά και το μεταβαλλόμενο περιβάλλον σε όλους τους τομείς της σύγχρονης πραγματικότητας. Παράλληλα, οι νέες πολιτιστικές σχέσεις αποτελούν ένα αναπόσπαστο κομμάτι της Έκθεσης από την αρχή της…

Το πιο σημαντικό βραβείο ήταν το  ̈Εκτός Συναγωνισμού ̈, έπειτα το  ̈Μέγα Βραβείο ̈, το χρυσό, το

αργυρό, και το χάλκινο μετάλλιο. Ύστερα ακολουθούσε ο έπαινος.

Γιαννακούδης Δημήτριος Τμήμα Α’1, 2023

Εκδηλώσεις και εκπαιδευτικές δραστηριότητες για την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος -27 Ιανουαρίου 2022»

 

Η Ελληνική Βουλή με το νόμο 3218/2004 (ΦΕΚ Α’ 12) καθιέρωσε την 27η Ιανουαρίου ως ημέρα μνήμης των Ελλήνων Εβραίων μαρτύρων και ηρώων του Ολοκαυτώματος, ενώ και ο ΟΗΕ με το Ψήφισμα Α/RES/60/7της 1ης Νοεμβρίου του 2005, καθιέρωσε την ίδια ημέρα ως Διεθνή Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος.

   Έτσι την Παρασκευή 27/01/2022, αφιερώσαμε 2 διδακτικές ώρες στη μνήμη του Ολοκαυτώματος των Εβραίων εστιάζοντας στη ζωή και το έργο του Ελληνοεβραίου ποιητή Ιωσήφ Βεντούρα. (Πηγή : http://www.iventura.gr/-article-173.html)

  Οι μαθητές/-τριες, αφού ήρθαν σε επαφή με τα ποιήματα «Ταναΐς» και «Κυκλώνιο» καθώς και με βιογραφικά δεδομένα του ποιητή, κλήθηκαν να επιλέξουν μία από τις ακόλουθες δραστηριότητες:

-Συγγραφή ποιήματος ή διηγήματος εμπνευσμένου από τα ποιήματα «Ταναΐς» και «Κυκλώνιο» ή και από τη ζωή του Βεντούρα

-Ζωγραφικό έργο  εμπνευσμένο από τα ποιήματα «Ταναΐς» και «Κυκλώνιο» ή και από τη ζωή του Βεντούρα

-«Τον Ιανουάριο του 2010 δυο φορές (μία στις 5 Ιανουαρίου και μία στις 16) η Συναγωγή των Χανίων έγινε στόχος εμπρηστών. Καθώς τα αποτελέσματα της πρώτης φοράς δεν ήταν θεαματικά , επανήλθαν κατορθώνοντας να κάψουν συνολικά 2.500 παλιά και σπάνια βιβλία, μέρος του αρχείου και πολύτιμα αντικείμενα.»

  Με βάση την παραπάνω είδηση, γράψτε ένα άρθρο για μια εφημερίδα, στο οποίο να αναπτύσσετε επιχειρήματα που να υπογραμμίζουν την ανάγκη καταπολέμησης των στερεοτύπων, του ρατσισμού και του αντισημιτισμού .

    Θα ήθελα  να ευχαριστήσω τους/τις μαθητές/-τριες του σχολείου μας για τη συμμετοχή τους στη συγκεκριμένη δράση και να συγχαρώ εκείνες και εκείνους που με τα έργα τους ξεχώρισαν και διακρίθηκαν σε κάθε τμήμα.

   Θα ήθελα ακόμη να ευχαριστήσω θερμά τους/τις συναδέλφους μου που αγκάλιασαν και υποστήριξαν το εγχείρημα.

    Στη συνέχεια μετά την παράθεση των ποιημάτων που μας ενέπνευσαν, μπορείτε να απολαύσετε τις δημιουργίες των παιδιών του σχολείου μας.

 

                                                                                       ΕΠΙΤΡΟΠΙΔΟΥ  ΔΕΣΠΟΙΝΑ